Του Δημήτρη Μιχελουδάκη

Κλειστά έστεκαν εκεί στο ράφι. Στρείδια σε βιβλιοθήκη. Από αλουμίνιο σκάρτο και φτηνιάρικο. Σκουριασμένο από τις μυρωδιές. Τόσο λεπτοκαμωμένα αδικιόντουσαν σε τέτοια ράφια.

Μόνη τους σκέψη μα και φόβος συνάμα, ήταν αν θα τους καταλάβει κανείς. Κάποια στιγμή. Γιατί αν άνοιγαν σε πολλούς τις σελίδες τους, θα έπρεπε να στρογγυλέψουν. Στρογγυλά βιβλία δεν υπάρχουν. Ήξεραν καλά για τι είδος πολλών πρόκειται. Θα τα πετσόκοβαν ελαφρά τη καρδία. Θα γέμιζαν άσχημα μελάνια και σάλια. Αν για ένα ήταν υπερήφανα, αυτό ήταν το μυστικό πίσω από τις καλλιγραφικά μυρωδάτες σελίδες τους. Λογικό που σιχαίνονταν τα μελάνια του όχλου.

Εύλογο που παρέμειναν ερμητικά κλειστά κι ας τα άνοιξαν οι επίγειοι γαλαζοαίματοι. Ανάμεσα στις σελίδες δεν άφησαν κανέναν να κοιτάξει. Τις έκαμαν με κόπο, τόσο λεπτές που μυαλό ανθρώπινο δεν μπορεί να διαιρέσει.

Έψαχναν, λοιπόν, διακαώς εκείνον με ένα νου ικανό να χωθεί ανάμεσα σε κάθε φύλλο. Να πιει το μυστικό τους με μιας. Ούτε καν την αρίθμηση στις σελίδες δεν θα έβλεπε ο τυφλός νους αυτός. Τόσo ωραία μάτια πρέπει να είχε.

Συγγραφέας Δημήτρης Μιχελουδάκης

Είμαι νοσηλευτής ψυχικής υγείας και γράφω όποτε προλαβαίνω τις σκέψεις μου. Άμα δεν τις προλάβεις αυτούσιες όταν σου χτυπούν την πόρτα , δεν ξαναγυρνούν . Έχουν τον δικό τους εγωισμό . Δικός μου στόχος είναι η απαλοιφή οποιασδήποτε διάκρισης , στίγματος ή κατηγοριοποίησης μεταξύ των ανθρώπων.

Δείτε όλα τα άρθρα

Λάβετε τα άρθρα που σας ενδιαφέρουν στο e-mail σας

Δείτε όλες τις εκδηλώσεις του μήνα

Διαβάστε επίσης
Έχω κάνει ήδη LIKE. Μην μου το ξαναδείξετε