Ερωτεύτηκα τον πιο “σωστό” λάθος άνθρωπο

Δεν ξέρω τι πρέπει να κάνω όταν σε αντικρίζω. Σε πλησιάζω, χαμογελάω και περιμένω. Δεν είμαι σίγουρη, νιώθω να σε φοβάμαι και να σε θέλω. Οι συναντήσεις μας, ελλοχεύουν ένα γλυκό κίνδυνο για μένα. Με μπερδεύουν, με αγχώνουν, δεν ξέρω τι να σου πω, τι να ζητήσω, τι να κρύψω και τι να αφήσω να φανεί. Δεν ξέρω τι καταλαβαίνεις, τι νιώθεις, τι πλανάται στον αέρα και τι αντιλαμβάνεσαι. Δύσκολη κατάσταση, όσο την αποφεύγω, τόσο την επιδιώκεις. Όσο και αν λέω θα μείνω μακρυά, τόσο ψάχνω τρόπους να σε πλησιάζω, δικαιολογίες να σε δω, λόγους για κάθε επαφή μαζί σου. Κι εσύ, πάντα πρόθυμος, θετικός και χαμογελαστός απέναντί μου.

Είσαι επικίνδυνος για μένα, ίσως ο πιο σωστός και ο πιο λάθος άνθρωπος ταυτόχρονα. Τόσο όμορφος, κοινωνικός, χαρούμενος, διαφορετικός, χωρίς να σε αγγίζουν οι αλλαγές και η μιζέρια της εποχής. Έχεις τον δικό σου τρόπο σκέψης, έχεις φτιάξει τον δικό σου κόσμο, έχεις τους δικούς σου κανόνες και κανείς δεν αλλάζει τις ισορροπίες σου. Φαντάζεις τόσο ιδιαίτερος στα δικά μου μάτια, σχεδόν σε ζηλεύω για την ζωή σου, θαυμάζω την στάση σου, με εκπλήσσουν οι ιδέες σου, με μαγεύει η σκέψη σου, εντυπωσιάζομαι με τα σχέδιά σου, χαμογελάω όταν ακούω ιστορίες για την ζωή σου.

Είσαι ο άνθρωπος που έχω ανάγκη, αυτός που χρειάζομαι, κυρίως αυτός που επιθυμώ, που θέλω Ένας άνθρωπος, που μπορεί να με τραβήξει στον κόσμο του, να με οδηγήσει στον πλανήτη του, να με ταξιδέψει σε ότι ονειρεύομαι, και δεν μπορώ να φτάσω.

Κάπου διάβασα, πως είναι εύκολο να ερωτευτείς, όποιον θαυμάζεις. Και εννοείται, πως σε έχω ερωτευτεί! Μα, δεν θα μπορούσα να κάνω διαφορετικά, είναι τόσο επικίνδυνη η επαφή μαζί σου, και παράλληλα τόσο μαγευτική, υπέροχη, μοναδική. Σε παρατηρώ, όταν παίζεις μουσική, όταν πίνεις το ποτό σου, όταν στρίψεις τσιγάρο, καθώς μιλάς με τους ανθρώπους γύρω σου. Έχεις έναν δικό σου τρόπο.

Υπάρχει μία αύρα στον χώρο σου, μία γλυκιά αυθάδεια στις κινήσεις σου, ένα θράσος και θάρρος στο πρόσωπό σου, μία ειλικρίνεια και ένας αυθορμητισμό στα λόγια σου, ένα πάθος στα μάτια σου και ένας διάχυτος ερωτισμός στην φωνή σου. Τι άλλο θα μπορούσε να μου συμβεί μαζί σου, πέρα από τον έρωτα;

Είσαι αυτό που οι άλλοι λένε “χύμα”. Μάλλον το ασυμβίβαστος ή ελεύθερος σου ταιριάζει περισσότερο. Δεν χώρας σε καλούπια, και δεν σου ταιριάζουν ταμπέλες, η διαφορετικότητα σου πηγάζει από το πνεύμα και τις ιδέες σου. Πνεύμα ασυμβίβαστο και μοναχικό, πώς λοιπόν να αφεθώ, να δείξω και να εκφράσω αυτά που νιώθω; Θα σου φανούν λιγοστά, ανούσια, ίσως και αδιάφορα. Και ξέρεις, σε αυτή την περίπτωση θα πληγωθώ. Λογικό δεν είναι; Η απόρριψη, πάντα πληγώνει.

http://enallaktikidrasi.com/2016/11/eroteutika-swsto-lathos-anthropo/

Πόσο θα ήθελα να ήμουν σαν εσένα; Εσύ ξέρεις πως να διεκδικήσεις αυτό που θέλεις και έχεις τον τρόπο να το παίρνεις. Σε έχω δει να το κάνεις, ακόμα και σε αυτό, έχεις μία τρομερή έφεση, ένα ιδιαίτερο στυλ. Ιδέα δεν έχω, πως να σε πλησιάσω σε αυτό. Σε παρατηρώ, μήπως μου δείξεις έναν τρόπο, μα και πάλι δεν τα καταφέρνω. Απλά, προσπαθώ να το παίζω άνετη, και όπου με πάει, όπως έρθει, όμως φοβάμαι μήπως χαθεί αυτή η οικειότητα, η ερωτική χημεία, οι πολλά υποσχόμενες ματιές, τα υπονοούμενα.

Δεν θα ήθελα να χαθούν, γιατί θα έχω κάνει το λάθος, δεν θα έχω παλέψει, δεν θα έχω κάνει μία άμεση, πρώτη κίνηση, όπως ξεκάθαρα αφήνεις να εννοηθεί. Μα, είναι επειδή δεν ξέρω τι θέλεις, ίσως και γιατί κάτι φοβάμαι. Μάλλον, φοβάμαι γιατί δεν ξέρω τι θέλεις, φοβάμαι πως απλά δεν θέλεις κάτι παραπάνω, δεν θέλεις, ότι θέλω. Και πως θα μάθω, αν δεν κάνω κάτι, θα μου πεις και δίκιο θα έχεις.

Δεν ξέρω, τι θα μπορούσε να είναι, αυτό το κάτι. Σίγουρα, η αναμονή και η απραξία μου δεν είναι αυτό που ταιριάζει σε έναν άνθρωπο σαν εσένα. Ίσως η δράση, η άμεση διεκδίκηση να είναι η λύση στους προβληματισμού μου. Δεν ξέρω. Ξέρω μόνο, πως όταν είσαι ερωτευμένος, θα πρέπει να το ζήσεις, και θέλω να το κάνω. Όταν νιώθεις τόσα πολλά, θέλεις να τα μοιραστείς με κάποιον, και θέλω να τα μοιραστώ μαζί σου. Απλά δεν έχω βρει τον τρόπο ακόμα, καθώς μοιάζεις τόσο μακρινός και άπιαστος, για μένα.

Συγγραφέας Dn / jK (personal) trainer

Στα παιδικά μας χρόνια, πιστεύαμε πως για να κερδίσουμε την αποδοχή, την καταξίωση, μεγαλώνοντας έπρεπε να γίνουμε κάτι σπουδαίο, "μεγάλο",σημαντικό. Όταν λοιπόν μεγαλώσαμε, καταλάβαμε πώς αυτό μετράει για τον κόσμο. Ευτυχώς, γίναμε κάτι σπουδαίο, μοναδικό για εμάς. Γίναμε "άνθρωποι ονειροπόλοι". Ακολουθήσαμε τα ονειρά μας, και τα κάναμε πράξη. Σαν παιδιά τρέχαμε και παίζαμε... σαν (personal) trainer τρέχουμε και διασκεδάζουμε.

Δείτε όλα τα άρθρα

Δείτε όλες τις εκδηλώσεις του μήνα

Διαβάστε επίσης
18 Shares
+18
Share7
Tweet2
Pin1
Έχω κάνει ήδη LIKE. Μην μου το ξαναδείξετε