Οι μυρωδιές των αναμνήσεων δεν χάνονται ποτέ

Ήταν πάντα έκδηλο το ενδιαφέρον μου για την τέχνη της αρωματοποιίας. Προσπαθούσα μυρίζοντας και διαβάζοντας να κατανοήσω το ιδιαίτερο αλφάβητο των αρωμάτων. Αυτό όμως που με γοήτευε περισσότερο ήταν η δύναμη της οσφρητικής μνήμης. Ποιητές, φιλόσοφοι και λοιποί επιστήμονες, ανέκαθεν, βάλλονταν να εξηγήσουν το πώς μυρωδιές και αρώματα διεγείρουν τις αισθήσεις άλλοτε θετικά κι άλλοτε αρνητικά.

Διαμέσου της όσφρησης, τα αρώματα περνούν στον εγκέφαλό μας, ενεργοποιούν το νευρικό μας σύστημα ελευθερώνοντας ορμόνες ικανές να επηρεάσουν τον ψυχισμό μας μέσα σε μερικά κλάσματα του δευτερολέπτου. Και κάπου εκεί ξεκινούν ‘’τα ωραία’’. Είναι το σημείο όπου το μυαλό συνειδητοποιεί ότι το παιχνίδι της γοητείας δεν αποτελείται μόνο από λόγια και πράξεις, μα κι από μυρωδιές της φύσης που κάθε άνοιξη μας κάνουν πιο ονειροπόλους.

Ποιος μπορεί να λησμονήσει το άρωμα του ροδόξυλου; Του λεμονανθού; Το αρωματικό τσάι και το μπαχάρι; Ή μυρωδιές προσωπικές που καθιστούν τις εικόνες και τα βλέμματα ασήμαντα. Είναι καθηλωτική η ισχύς των αρωμάτων. Κάποιες μυρωδιές αποτελούν πραγματικά οσφρητικά αρχέτυπα ικανά να μιλήσουν στο υποσυνείδητό μας με τρόπο που ξεπερνά σε πειστικότητα και ευγλωττία τις πιο όμορφες λέξεις.

Παιχνίδια του μυαλού που αναμοχλεύουν θησαυρούς της μνήμης αμέσως μόλις μια μυρωδιά χαϊδέψει τη μύτη μας. Υποσυνείδητα λοιπόν, αρχίζει το οσφρητικό ταξίδι σε τόπους συνυφασμένους με την παιδική μας ηλικία. Μυρωδιές κυριακάτικων οικογενειακών συνευρέσεων που μαζί τους μεγαλώσαμε. Το άρωμα μιας αγκαλιάς που κάποτε μας ζέστανε. Το άρωμα της πρώτης φθινοπωρινής βροχής που διέκοψε το παιχνίδι ή κι εκείνο της καλοκαιρινής ανεμελιάς, τότε που καθισμένοι ανάμεσα στις ροδιές, μες στην ακινησία του μεσημεριού, ο αέρας ερχόταν φορτωμένος με τις μυρωδιές του πεύκου και της θάλασσας και μπερδευόταν με την φρεσκοφυτεμένη λεβάντα. Αυτές οι αναμνήσεις δεν θα χαθούν ποτέ. Θα τις ζούμε ξανά και ξανά κάθε φορά που θα φυσάει λιγάκι. Τελικά, έχουν ψυχή τα αρώματα.

Μαρία Πράπα

Συγγραφέας Μαρία Πράπα

Τελειόφοιτος Ιατρικής του Πανεπιστημίου της Ρώμης, ‘’La Sapienza’’. Ένα δωμάτιο όμοιο μ’ εκείνα της Εθνικής Βιβλιοθήκης. Δερματόδετα βιβλία παντού, να χάνεσαι ανάμεσα σε κιτρινισμένες σελίδες και τίτλους. Και μια γραφομηχανή. Παιδική φαντασίωση που είχε ως αβίαστη συνέπεια να μεγαλώσω αγαπώντας τη γραφή. Εκείνη που μου δίνει την ελευθερία να ταξιδεύω μέσα στις ζωές των άλλων αφηγούμενη ιστορίες αληθινές, φανταστικές, νοσταλγικές…

Δείτε όλα τα άρθρα

Δείτε όλες τις εκδηλώσεις του μήνα

Διαβάστε επίσης
508 Shares
Share504
Tweet2
Pin1
+11
Έχω κάνει ήδη LIKE. Μην μου το ξαναδείξετε