Ίσως ξεθωριάζουν για καλό, ίσως το έχεις και ανάγκη να ξεθωριάσουν, ίσως βαθιά μέσα σου θες να τους ρίξεις χρώμα πορφυρό και ξανά να γεννηθούν, ίσως απλά θες να παίξεις στην παλέτα σου με νέες αποχρώσεις.

Να σου πω κάτι; Τίποτα από όλα αυτά δεν είναι κακό, ή μη «ηθικό». Άλλωστε «θέλω» και «ηθική» δεν πηγαίνουν πακετάκι. Σε αυτό το συναρπαστικό ταξίδι που ονομάζεται ζωή, φίλε μου αγαπημένε, το μόνο σίγουρο είναι πως δεν είναι όλα άσπρο – μαύρο και πως στο χέρι σου είναι είτε να ρίξεις φωτιά σε όλα σου και φτου και απ’ την αρχή, είτε να παραμείνεις στο γκρίζο που συνήθισες.

Ξέρεις, πολλοί εκεί έξω -οι περισσότεροι δηλαδή, αν όχι όλοι- το γκρίζο της ασφάλειας το εκτιμούν, τους κάνει να αισθάνονται οικειότητα και συνήθως το ονομάζουν «ρουτίνα γλυκιά». Ρουτίνα γλυκιά και γκρίζα. Περίφημα. Ναι βέβαια, δεν κρίνω! Είναι κι αυτό μια επιλογή, ή μάλλον καλύτερα μια λύση… Θύμισε μου όμως, ποιο ήταν το πρόβλημα;

Μετά από χρόνια συνειδητοποιούν όλοι αυτοί ότι μέρα με τη μέρα αυτός ο καταραμένος διάολος, η συνήθεια, τους έτρωγε τα σωθικά αργά και βασανιστικά, όσο οι ίδιοι προσπαθούσαν πεισματικά διαρκώς για «κάτι καλύτερο» και «κάτι ακόμα» και «κάτι παραπάνω»… Και ήταν μόνοι. Και πιθανότατα τραβούσαν κουπί για δύο, για τρεις…

Όταν είσαι μέσα στο λούκι, δεν καταλαβαίνεις πως έχει τη δυναμική να σε διαλύσει και νομίζω αντιλαμβάνεσαι απόλυτα για τι μιλάω. Υπομένεις. Γίνεσαι βετεράνος. Νομίζεις πως μπορείς να αντέξεις τα πάντα. Αμ δε…

Διαλυμένος, χρόνια μετά αναρωτιέσαι… Γιατί δεν έριξες κόκκινο εκείνο το βράδυ που βλέμματα μέσα από σιωπές, έντονα και λίγο μεθυσμένα, μαρτυρούσαν κρυφές διαθέσεις; Γιατί δεν εκτίμησες το γαλάζιο της προσωπικής σου ηρεμίας και προτίμησες την τσίτα που σε οδήγησε στο χάος, λες και χρωστούσες;
Γιατί δεν πειραματήστηκες λίγο με το ροζ του αγνού, παρθένου έρωτα και το πράσινο της ελπίδας μαζί με κάτι αποφάγια πέταξες στα σκουπίδια; Γιατί καταπιέστηκες τόσο, ενώ είχες επιλογές να λουστείς με χρώματα ζεστά και το μέσα σου να καίει;

Θυσίασες πολλά και εξακολουθείς να το κάνεις, όμως η καρδιά σου διακρίνει. Διακρίνει και ξεχωρίζει. Όταν ο ψίθυρός της γίνεται φωνή, να την ακούς… Τότε ξαφνικά όλα αλλάζουν σχεδόν μαγικά και παίρνουν χρώμα. Δε θέλει κόπο… Μόνο λιγάκι προσοχή και αυτοπαρατήρηση. Και το ‘χεις!

Συγγραφέας Μάρη Γαργαλιάνου

Ανήσυχο πνεύμα από κούνια, πάντοτε με χαρτί και μολύβι ανά χείρας, πιστή στον αιώνιο έρωτα της που ακούει στο όνομα «Γραφή». Απόφοιτη Δημοσιογραφίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και Ραδιοφωνική παραγωγός, παθιασμένη με τις νότες σε δίεση και τα έντονα βλέμματα. Αγαπημένη ασχολία να διαβάζει τα κρυμμένα πίσω από τις λέξεις και έπειτα να… τα κάνει ιστορίες.

Δείτε όλα τα άρθρα

Δείτε όλες τις εκδηλώσεις του μήνα

Διαβάστε επίσης
Έχω κάνει ήδη LIKE. Μην μου το ξαναδείξετε