Με λυπεί που στην Ελληνική κοινωνία έχουμε την τάση να ευνουχίζουμε τα παιδιά, να μην τα αφήνουμε να γίνουν αυτόνομα και να κάνουν λάθη. Κι έτσι, βλέπουμε άνδρες και γυναίκες να φτάνουν τα σαράντα και να εξαρτώνται ακόμα από τους γονείς σε βασικά πράγματα.

Τα παιδιά δεν είναι ιδιοκτησία κανενός, δεν ανήκουν στους γονείς και δε γεννιούνται για να θρέφουν τη ματαιοδοξία τους. Ούτε τα παιδιά κάποιου είναι τα καλύτερα που υπάρχουν και πρέπει να τα βρίσκουν όλα έτοιμα.

Ο άνθρωπος πρέπει να αγωνιστεί γι’ αυτό που θέλει και με τις δικές του δυνάμεις χωρίς να τα περιμένει όλα έτοιμα από τους άλλους. Έτσι, κάποιος μαθαίνει να εκτιμά και να αναγνωρίζει την αξία του αγώνα και με αυτό τον τρόπο θα μάθει να σέβεται περισσότερο και τον κόπο των άλλων.

Η αυτοεκτίμηση που μπορεί να έχουν τα παιδιά που μεγαλώνουν σε ένα υπερβολικά προστατευτικό περιβάλλον μπορεί μεν να υπάρχει αλλά είναι ασταθής, μοιάζει με ένα σπίτι από άχυρα που μόλις ο αέρας φυσήξει, θα καταρρεύσει. Η αυτοεκτίμηση αποκτάται και θεμελιώνεται με κόπο και αγώνα.

Άλλο πράγμα η ελευθερία και άλλο η ασυδοσία. Όταν μιλάμε για ελευθερία στο παιδί, εννοούμε να του δίνουμε το περιθώριο να κάνει τη δική του επιλογή και να έχει και δικαίωμα να κάνει λάθη. Τα λάθη είναι αναφαίρετο κομμάτι της ανθρώπινης εμπειρίας, από αυτά χτίζεται η εμπειρία και η ζωή μας.

Δε χρειάζεται κάποιος να θυσιάζεται για τα παιδιά του. Χρειάζεται να τους χαρίσει τα φτερά της ανεξαρτησίας και το αίσθημα της υπευθυνότητας. Όχι να αδιαφορεί για τις πράξεις του, αλλά να το διδάξει πως πρέπει να σταθούν και στα δικά τους πόδια όταν έρθει εκείνη η στιγμή της ενηλικίωσης για να αναλάβει τα ηνία της ζωής τους. Εννοείται πως οι γονείς στη δύσκολη στιγμή πάντοτε πρέπει να είναι και να βοηθήσουν, αλλά η αυτονομία πρέπει να υπάρξει σε κάποια βασικά πράγματα.

Αφήνοντας τα παιδιά να ζυμωθούν μέσα στη ζωή και μη κόβοντας τα φτερά τους, τους μαθαίνουμε να αγαπούν και να σέβονται τη ζωή, να χαίρονται περισσότερο για όλα αυτά που πετυχαίνουν αφού θα γνωρίζουν ότι έχουν και αυτά αγωνιστεί για να τα κατακτήσουν.

Μαρία Σκαμπαρδώνη

Συγγραφέας Μαρία Σκαμπαρδώνη

Ονομάζομαι Μαρία Σκαμπαρδώνη, είμαι 24 ετών και είμαι δημοσιογράφος. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου γράφω γιατί αυτός είναι ο δικός μου τρόπος να μοιράζομαι τις σκέψεις μου και να έρχομαι πιο κοντά με τους ανθρώπους. Όνειρο και σκοπός της ζωής μου είναι μετά από χρόνια να θεωρούμαι μία από τις καλύτερες πένες της χώρας μου –και γιατί όχι; - και του κόσμου. Η φράση της ζωής μου είναι αυτή που έλεγε η σπουδαία Audrey Hepburn: Nothing is impossible. Even the word, itself, says I’m possible!’’

Δείτε όλα τα άρθρα

Λάβετε τα άρθρα που σας ενδιαφέρουν στο e-mail σας

Δείτε όλες τις εκδηλώσεις του μήνα

Διαβάστε επίσης
Έχω κάνει ήδη LIKE. Μην μου το ξαναδείξετε