Ο καθένας μας κουβαλά ένα δώρο πολύτιμο και μοναδικό στο ταξίδι του μέσα στο Σύμπαν ως εδώ. Κάθε άνθρωπος που γεννιέται σ΄αυτόν τον κόσμο διαθέτει κάποιο ξεχωριστό και ανεπανάληπτο ταλέντο ή ικανότητα. Αυτό το ιδιαίτερο στοιχείο του εαυτού μας αποτελεί το κάλεσμά μας. Παρόλο που κανείς δεν γεννιέται χωρίς αυτό, πολλοί άνθρωποι διανύουν ολόκληρη τη διαδρομή της ζωής τους χωρίς να ανακαλύψουν ή να βιώσουν το κάλεσμά τους.

Το κάλεσμα είναι κάτι που μας κινητοποιεί όσο τίποτε άλλο στη ζωή μας, κάτι που κάνει την ύπαρξή μας ολόκληρη να φλογίζεται και την καρδιά μας να τραγουδά δονούμενη από μια εσώτερη χαρά. Κάτι που όχι απλά μας προσελκύει, αλλά πλημμυρίζει την ύπαρξή μας με κύματα έμπνευσης, πάθους και χαράς, μας ενθουσιάζει, μας συνδέει με το ιερό χώρο της θεϊκής ουσίας που εμφέρουμε, με τη δόνηση του Ανώτερου Εαυτού μας, κάθε φορά που το αφουγκραζόμαστε, κάθε φορά που του επιτρέπουμε χώρο να μιλήσει, να εκφραστεί, να δηλώσει την παρουσία του.

Το ιδιαίτερο κάλεσμά μας μπορεί να είναι ένας άσβεστος πόθος να εξελιχθούμε, να πετύχουμε και να προσφέρουμε στον τομέα των τεχνών, της επιστήμης, του αθλητισμού, της ψυχαγωγίας, της εκπαίδευσης, της εργασίας μας, κλπ. Ή μπορεί απλά να είναι η ενασχόληση, με την οποία αγαπάμε να καταπιανόμαστε τον ελεύθερο χρόνο μας, αυτό που πολλοί ονομάζουν χόμπι και που πολλές φορές θεωρείται από την τρέχουσα αντιληπτική προσέγγιση ως υποδεέστερο της κύριας εργασίας.

Όμως, κάθε φορά που καταπιανόμαστε με το χόμπι μας, ο χωροχρόνος αποκτά άλλες διαστάσεις, χάνουμε τη συνήθη αίσθηση και αντίληψη των χωροχρονικών διαστάσεων, η ύπαρξή μας πλημμυρίζει από ένα ιδoαίτερο φως χαράς και αυξάνεται η αίσθηση ότι βρισκόμαστε στο αληθινό μας σπίτι, στον τόπο της δύναμής μας, είμαστε πιο κοντά σε αυτό που είμαστε πραγματικά, σε αυτό που έχουμε έρθει να προσφέρουμε, στον αληθινό σκοπό μας. Πολλά χόμπι εξελίχθηκαν σε μεγάλα όνειρα που στάθηκαν πηγή έμπνευσης για τη δημιουργία σημαντικών οραμάτων και πολύτιμων αλλαγών για τον κόσμο μας.

Η εκπαίδευση που λαμβάνουμε δεν βοηθά το δώρο μας να ανακαλύψουμε το μαγικό, αντίθετα όλο και πιο πολύ μας απομακρύνει από αυτό. Τα εκπαιδευτικά συστήματα μάλιστα των περισσοτέρων δυτικών χωρών είναι εστιασμένα και δομημένα στην μονομερή ανάπτυξη του αριστερού μόνο ημισφαιρίου του εγκεφάλου, εκεί που εδράζεται η νόηση, η ορθολογιστική σκέψη, οι διανοητικές επεξεργασίες και μηχανισμοί, η τακτοποίηση, η απαρίθμηση, η εκλογίκευση, ο υπολογισμός, κλπ. Το δεξί ημισφαίριο που σχετίζεται με την ενόραση, τη διαίσθηση, τη φαντασία, το πεδίο των απεριόριστων δυνατότητων που εμφέρουμε, παραγκωνίζεται, παραμελείται, συρρικnώνεται, έως ότου αποδυναμωμένο πια, σχεδόν αφανίζεται.

Ωστόσο, ακόμα κι όταν ο άνθρωπος προτιμήσει να επιλέξει τα όρια της ζώνης ασφαλείας στη ζωή του, όπου όλα είναι προβλεπόμενα και υπολογισμένα, από το να ακολουθήσει την εσώτερη της ψυχής φωνή και τα όνειρά του, έρχεται πάντα η στιγμή που το κάλεσμα δυναμώνει. Έρχεται πάντα η στιγμή, αργά ή γρήγορα στη ζωή που αυτό που ο Καζαντζάκης πολύ καίρια είχε εκφράσει μέσα σε μια μόλις πρόταση “όσο ο νους βολεύεται, η ψυχή πλαντάζει”.

Και η ψυχή, όσο και να επιχειρούμε να την ντύσουμε με ρούχα φανταχτερά και πομπώδη, όσο και να την κρύβουμε πίσω από μια αβέβαιης και αμφίβολης ποιότητας οικονομική ασφάλεια και παντός είδους υλικά βολέματα (είτε σε φυσικό, είτε σε συναισθηματικό, είτε σε νοητικό επίπεδο), έρχεται κάποια στιγμή που ο θρήνος της παύει πια να είναι βουβός.

Μπορεί κάπου στη δύση της ζωής τους πολλοί άνθρωποι να καταφέρουν να αφουγκραστούν την εσώτερη φωνή και τότε να συνειδητοποιήσουν το δώρο τους, το κάλεσμά τους, αυτό που τους δόθηκε ώστε να εκπληρώσουν την αποστολή της ψυχής τους, το μονοπάτι τους, το όνειρό τους. Μπορεί ακόμα να φύγουν κάποιοι από τη ζωή αυτή, χωρίς να έχουν ανακαλύψει τι είναι αυτό που κάνει την καρδιά τους να τραγουδά, ποιος ο σκοπός και το νόημα το αληθινό της ζωής τους.

Μπορεί τότε, πριν το τέλος, κάποιοι να συνειδητοποιήσουν ότι δεν υπήρξαν ειλικρινείς και έντιμοι με τον εαυτό τους, δεν σεβάστηκαν αυτό που η ψυχή τους είχε υπαγορεύσει, δεν ανακάλυψαν και δεν αξιοποίησαν το δώρο που τους είχε δοθεί, το μοναδικό χάρισμα και ταλέντο τους, που ήταν η ευκαιρία τους να εξελιχθούν στη ζωή και να προσφέρουν στην ανθρωπότητα.

Η ψυχοδυναμική χρωματοθεραπεία μπορεί να συμβάλει ώστε να θυμηθεί κανείς το κάλεσμά του, το δώρο που κουβαλά, που τον καθιστά ιδιαίτερο και μοναδικό. Μέσα από το χρώμα ως βασικό εργαλείο, μπορεί να αναδυθεί το δημιουργικό δυναμικό που η ψυχή κουβαλά προκειμένου να εκπληρώσει τον σκοπό της και την αποστολή της στη ζωή.

Για παράδειγμα, ένας άνθρωπος με ροζ μονοπάτι ζωής μπορεί να έχει άμεση επαφή με την πνευματικότητα, να λειτουργεί ως οδηγός για όσους έχουν χάσει τον δρόμο τους, να προσφέρει ανακούφιση , υποστήριξη και βοήθεια στους άλλους να εκφράσουν το πλήρες δυναμικό τους, ενώ κάποιος με βιολετί μονοπάτι ζωής μπορεί να διαθέτει φυσικές ηγετικές ικανότητες, ζωηρή φαντασία και δημιουργικότητα με πάθος, δυνατότητα σύνθεσης όλων των καταστάσεων, αλλά μπορεί την ίδια στιγμή να λειτουργήσει ως δικτάτορας του εαυτού του και των άλλων.

Μέσα από τη ψυχοδυναμική χρωματοθεραπεία ξαναθυμόμαστε ότι το σημείο δύναμής μας είναι και το σημείο πρόκλησής μας. Στα χρώματα δηλώνεται ξεκάθαρα σε ποιο πεδίο καλούμαστε να εργαστούμε. Το χρώμα μπορεί να μας αποκαλύψει το αποτύπωμά μας, τη σφραγίδα μας στον κόσμο και να μας βοηθήσει να ευθυγραμμιστούμε και να συντονιστούμε με αυτό.

Ο καθένας ανάλογα με το επίπεδο της συνειδητότητάς του, ανάλογα με το σημείο θέασής του βλέπει το χρώμα, προσεγγίζει την αλήθεια. Υπάρχει μεγάλη διαφορά το να γνωρίζεις το χρώμα και να το σκέφτεσαι από το να το νιώθεις στο σώμα σου και να του επιτρέπεις χώρο, ώστε να μιλήσει και να σου μεταφέρει τις πληροφορίες που ήδη εμφέρεις αποτυπωμένες στο ίδιο σου το σώμα.

Η ψυχοδυναμική χρωματοθεραπεία μας βοηθά να κλείσουμε ημιτελείς κύκλους οδηγώντας μας κάποιες φορές σε εργασία σωματοποιημένων τραυμάτων κι επιτρέποντας σε νέα χρώματα να διεισδύσουν στη ζωή μας, επιτυγχάνοντας την ανάκτηση της αληθινής δύναμής μας, των δώρων μας, του καλέσματός μας στη ζωή. Ήδη από τις πρώτες συνεδρίες μπορούμε να ανακαλύψουμε τον προσωπικό τόπο δύναμής μας και ερχόμενοι ολοένα σε μεγαλύτερη σύνδεση με αυτόν, μπορούμε να υλοποιήσουμε την ανακάλυψη του δώρου και να επιτρέψουμε χώρο μέσα μας να ανθίσει, τον κόσμο να μοσχοβολήσει.

Μπορούμε μέσα από το χρώμα να δούμε που σαμποτάρουμε τον εαυτό μας, που δεν είμαστε ειλικρινείς και έντιμοι με εμάς, αν ζούμε μια ζωή που είναι σύμφωνη με το τραγούδι της καρδιάς μας ή μια ζωή που επιτρέψαμε να μας επιβληθεί από αυτοπεριοριστικές πεποιθήσεις ή στερεότυπα, από καλοπροαίρετους γονείς και δασκάλους, από συντρόφους και φίλους, από μια κοινωνική δομή εγκλωβιστική, κλπ. Επίσης μπορούμε να δούμε τι χρειάζεται να κάνουμε για να βρούμε τον εσώτερο θησαυρό και να υλοποιήσουμε αυτό που ο Joseph Campel πολύ εύστοχα είχε διατυπώσει μέσα σε λίγες μόνο λέξεις:

«Ακολούθησε την ευτυχία σου και το Σύμπαν θα ανοίξει για σένα πόρτες, εκεί όπου υπήρχαν μόνο τοίχοι…»

Ας επιτρέψουμε λοιπόν, σε αυτό το μέρος του εαυτού μας που φέρνει την πρωτογενή φλόγα, να εκφραστεί μέσα από εμάς. Τότε, μέσα από τα αρχαία μάτια μας θα μπορέσουμε να κοιτάξουμε ξανά κάτι που το γνωρίζουμε από παλιά. Κάτι που θυμόμαστε και βρίσκεται μέσα μας βαθιά, μα θα αφυπνιστεί σαν μέσα σε μια στιγμή μαγική.

Photo: Author/Depositphotos

Ζωή Νικητάκη

Συγγραφέας Ζωή Νικητάκη

H Zωή Νικητάκη γεφυρώνει μέσα από το παραμύθι τα τρία πεδία των ενασχολήσεών της: την τέχνη, την εκπαίδευση και τη θεραπεία. Εργάστηκε επί σειρά ετών ως φιλόλογος, μουσειοπαιδαγωγός και εικονογράφος σε συνεργασία με ποικίλους φορείς στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Υλοποιεί παραμυθοπαραστάσεις για ενήλικες και παιδιά, είναι ζωγράφος, γράφει και εικονογραφεί βιβλία με παραμύθια και ιστορίες. Σχεδίασε μια σειρά τηλεοπτικών εκπομπών για το παραμύθι "Το Ονειρόδεντρο των Παραμυθιών", αρθρογραφεί και υλοποιεί σεμινάρια και βιωματικά εργαστήρια για την τέχνη της αφήγησης, "το παραμύθι, ένα παιδαγωγικό και θεραπευτικό εργαλείο αυτογνωσίας και χαράς".

Ιστοσελίδα
Δείτε όλα τα άρθρα

Λάβετε τα άρθρα που σας ενδιαφέρουν στο e-mail σας

Δείτε όλες τις εκδηλώσεις του μήνα

Διαβάστε επίσης
Έχω κάνει ήδη LIKE. Μην μου το ξαναδείξετε