Γιατί έχουμε αυτή την ακατάπαυστη ανάγκη να είμαστε απασχολημένοι συνεχώς; Γιατί το σίγουρο είναι ότι ειδικά στη σύγχρονη κοινωνία και με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, αυτό ακριβώς είναι που επιδιώκουμε!

Στον κοινωνικό μας κύκλο, προσδιοριζόμαστε από το πόσα «πράγματα» κάνουμε ακριβώς και από το περιεχόμενό τους. Βγαίνουμε για να πιούμε, πηγαίνουμε σε πάρτι, σε κοινωνικές εκδηλώσεις, πηγαίνουμε για ψώνια, στον κινηματογράφο και η λίστα είναι ατέλειωτη… Μας ικανοποιούν αληθινά όμως αυτά; Ή κάποια από αυτά;

Ακόμα κι όταν μένουμε μόνοι, θέλουμε να είμαστε απασχολημένοι. Παρακολουθούμε άσκοπα τα κοινωνικά μέσα δικτύωσης, βλέπουμε τηλεόραση, στέλνουμε συνεχώς μηνύματα, πηγαίνουμε γυμναστήριο, χρειάζεται να μαγειρέψουμε ή να καθαρίσουμε το σπίτι. Η πραγματική ερώτηση είναι εδώ: επενδύουμε συναισθηματικά σε κάτι από όλα αυτά;

Είμαστε «προγραμματισμένοι» από μια τόσο νεαρή ηλικία να πιστεύουμε ότι χρειαζόμαστε να δουλεύουμε σκληρά, να γεμίζουμε τη ζωή μας με επιτεύγματα και επιτυχίες, να μελετάμε, να αποκτήσουμε μια καλή δουλειά και να είμαστε επιτυχημένοι. Έχει όμως κάτι από αυτά αληθινή σημασία; Υποθέτω πως ναι, έως ένα βαθμό έχει. Δεν υποστηρίζω εδώ ότι όλα αυτά δεν έχουν καμία σημασία ή ότι είναι απολύτως ανούσια. Αυτό που όμως θέλω να πω ότι ποτέ δεν επιτρέπουμε στον εαυτό μας να βρει το χρόνο απλά να είναι, να υπάρχει.

Πάντα ήμουν περίεργη για τον κόσμο γύρω μου και δεν μπορώ να ησυχάσω αν δεν μάθω τον λόγο πίσω από τα πάντα. Έως ένα βαθμό όλο αυτό σίγουρα πηγάζει από το εγώ μου, αλλά κυρίως οφείλεται στο γεγονός ότι ξέρω ότι τα περισσότερα από αυτά τα πράγματα δεν με γεμίζουν σε πνευματικό επίπεδο. Μήπως λοιπόν υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι που νιώθουν το ίδιο και απλά δεν το έχουμε επικοινωνήσει ο ένας στον άλλο;

Πόσο περίεργο είναι αυτό… Η ιδέα ότι θα μπορούσαμε να κάνουμε ο,τι κάνουμε συνήθως με τους φίλους/οικογένεια/ συντρόφους μας και σιωπηλά να σκεφτόμαστε οτι «δεν θέλω να βρίσκομαι εδώ» ή «δεν θέλω να το κάνω τώρα αυτό». Δεν λέω ότι δεν θέλουμε να είμαστε με αυτούς τους σημαντικούς για μας ανθρώπους, αλλά απλά πως κάποια από αυτά που κάνουμε δεν είναι τελικά αυτά που μας γεμίζουν ή που θα μας κάνουν ευτυχισμένους.

Πόσες φορές έχετε πει «θα μείνω μέσα αυτό το σαββατοκύριακο» και όταν τελικά αυτό έρχεται, μένετε μόνοι σας, ίσως βαριέστε και στο τέλος βγαίνετε; Είναι σχεδόν σαν να φοβόμαστε να μείνουμε μόνοι με τον εαυτό μας. Έχετε ποτέ σκεφτεί:

Κι αν δεν μου αρέσει ο εαυτός μου;

Κι αν είμαι τόσο σιωπηλός/ή που οι υποσυνείδητες σκέψεις μου αρχίσουν να με κατακλύζουν;

Κι αν περνάω τόσο πολύ χρόνο μόνος/η μου που θα αρχίσω να χάνω τους φίλους μου;

Οι σιωπηλές στιγμές- ο μοναχικός χρόνος. Γιατί αυτό που θα έπρεπε να είναι το ευκολότερο πράγμα στον κόσμο, είναι όπως φαίνεται τελικά το δυσκολότερο για μας;

Λόγοι για να αρχίσετε να περνάτε χρόνο μόνοι σας:

Δίνει τον χρόνο και την ευκαιρία στον εγκέφαλό σας να αναζωογονηθεί και να αποφορτιστεί.

Σας βοηθά να συγκεντρώνεστε και γι’ αυτό σας κάνει πιο παραγωγικούς.

Σας βοηθά να έρχεστε σε επαφή με τον εαυτό και τις ανάγκες του.

Σας βοηθά να ξεκαθαρίσετε και να αναλύσετε τις σχέσεις σας και τη σημασία τους.

Σας δίνει το χρόνο που χρειάζεστε για να αποσυνδεθείτε από ανησυχίες και επικριτική διάθεση.

Σας δίνει την ψυχική ενέργεια να συνεχίσετε.

Σας δίνει την ευκαιρία να έρθετε αντιμέτωποι με ανεπίλυτα συναισθήματα και προβλήματα.

Photo: Author/Depositphotos

Λάβετε τα άρθρα που σας ενδιαφέρουν στο e-mail σας

Διαβάστε επίσης
Έχω κάνει ήδη LIKE. Μην μου το ξαναδείξετε