Πολλές σκέψεις αυτές τις μέρες. Θα μου πεις πριν δεν είχες; Είχα, αλλά όχι αυτές. Απ’ τις πρώτες μέρες το είδα σαν μια ευκαιρία για πολλά πράγματα. Τι ωραία, χαλαρώσαμε όλοι. Θα κάνουμε ότι δεν προλαβαίναμε κλπ.

Ναι, στην αρχή. Μετά συνειδητοποίησα το μέγεθος της κατάστασης και πραγματικά ζορίστηκα. Δεν θα μιλήσω για τ’ αυτονόητα κακώς κείμενα που υπάρχουν όχι μόνο στη χώρα μας και αφορούν το σύστημα υγείας. Καθόλου δε θα μιλήσω γι αυτό. Θ’ αναφερθώ στο πώς βιώνω αυτές τις πρώτες μέρες στο σπίτι μου.

Εκεί που συνειδητοποιείς ότι όλα έχουν κι άλλες διαστάσεις. Που τελικά υπάρχει και κάτι που σε ζορίζει στην ιστορία, κάτι που δεν θες να δεις. Από συμπεριφορές ανθρώπων που είναι δίπλα σου, μέχρι το ντουλάπι της κουζίνας, που δεν είναι όπως θα έπρεπε. Την υπερβολική φασαρία στο διαδίκτυο, που σε ζαλίζει αρκετά συχνά μέχρι τον ατομικισμό που κουβαλάμε όλοι.

Και σιγά σιγά, αφού έκανα τη μια δουλειά, έκανα και την άλλη, αναγκαστικά μπήκα διαλογιστικά όλο και πιο μέσα σ’ αυτό το αδιανόητο δώρο του ιού. Που μας πλησίασε πολύ ύπουλα. Κι εμείς σαν τα μυρμηγκάκια πόσο ωραία έχουμε αρχίσει τα «επιτόπια» (τα πήγαιν’ έλα στο ίδιο σημείο).

Και βιώσαμε το φόβο και γίναμε μικροί. Γιατί ο φόβος είναι αυτός που μπορεί να σε συρρικνώσει άμεσα. Ο φόβος που δεν συνδυάζεται με άμεση δράση έχει τόσο μεγάλη δύναμη που απλά σε παραλύει. Στην Κινέζικη Ιατρική, συνδέεται με το μεσημβρινό των Νεφρών κι ανήκει στο στοιχείο του Νερού.

Εκεί δηλαδή που το νερό μπορεί να σε δροσίσει και να σε ηρεμήσει, μπορεί και να σου πάρει τη ζωή. Όταν λοιπόν υπάρχει υπερβολή του φόβου σαν συναίσθημα, το σύστημά μας διαταράσσεται και εξασθενεί πολύ γρήγορα η άμυνά μας.

Ένα κομμάτι μου χαίρεται αυτή τη στιγμή, όχι μόνο γιατί σα φύση είμαι αισιόδοξη, αλλά γιατί νομίζω ότι αυτό το «μακριά» μας έχει φέρει πολύ κοντά. Κοντά με το μέσα μας. Και με τους γύρω μας. Αισθάνομαι ότι έχει αρχίσει πάλι ο ένας να νοιάζεται για τον άλλον.

Γυρίσαμε το κεφάλι μας να δούμε ποιον έχουμε δίπλα μας και αν αυτός είναι καλά. Όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά παντού. Είναι τόσο άμεσα παγκόσμιο όλο αυτό που βιώνουμε και λόγω τεχνολογίας καταλαβαίνουμε πόσο μαζί και πόσο συνδεδεμένοι είμαστε.

Αυτός ο ιός είναι μια ευκαιρία ν’ απολαύσουμε λίγο όλοι μαζί αυτή την ησυχία. Όσο είμαστε τυχεροί που την έχουμε, γιατί κάποιοι έχουν φύγει. Έστω για μια στιγμή, τώρα που η ταχύτητα κατέβηκε απότομα.

Μετά θ’ αρχίσουμε πάλι να τρέχουμε σαν τους παλαβούς. Και να δει ο καθένας το δικό του κομμάτι που θα μπορούσε να βελτιώσει, γιατί όλοι έχουμε κάτι. Κάτι που δεν πήγαινε καλά. Κάτι που δε θέλαμε να δούμε, αλλά ωστόσο υπήρχε. Σαν εκείνο το ντουλάπι της κουζίνας, που έλα μωρέ, ποιος τ’ ανοίγει τώρα.

Ιορδανοπούλου Γεωργία, Εναλλακτική θεραπεύτρια

Λάβετε τα άρθρα που σας ενδιαφέρουν στο e-mail σας

Έχω κάνει ήδη LIKE. Μην μου το ξαναδείξετε