Το τελευταίο διάστημα βιώνουμε όλοι κάτι το τραγικό, κάτι το πρωτόγνωρο και σίγουρα κάτι το οποίο άλλαξε πολλά – και απίστευτα γρήγορα – στην καθημερινότητα ολόκληρου του πλανήτη. Οι εξελίξεις είναι ραγδαίες, ο κόσμος παρακολουθεί σε live μετάδοση την πορεία του κορονοϊού και έχουμε σχεδόν όλοι πιστεί πως αυτή η κατάσταση ήρθε για να μείνει. Το πόσο θα μείνει είναι κάτι που δεν μπορούμε εύκολα να προβλέψουμε, αυτό όμως που μπορούμε να προβλέψουμε είναι πως αφού «τελειώσει» όλο αυτό, ο κόσμος δεν θα είναι ο ίδιος… τουλάχιστον έτσι πιστεύω εγώ και νομίζω ότι είναι προφανές το γιατί.

Έχουμε να κάνουμε με έναν ιό που εξαπλώθηκε σε ολόκληρο τον κόσμο με αστραπιαία ταχύτητα παρά τα όποια μέτρα και πρωτοβουλίες πάρθηκαν. Ολόκληρες χώρες βρίσκονται σε καραντίνα και στην ουσία υπολειτουργούν περιμένοντας τη θεραπεία, με όποια μορφή κι αν έρθει. Παρόλα αυτά, παρατηρούμε εύκολα πως η ιδέα πως ένας ιός μπορεί να ξεσπάσει και να εξελιχθεί σε πανδημία απειλώντας τη ζωή χιλιάδων ή και εκατομμυρίων ανθρώπων, δεν είναι κάτι καινούριο. Δεν χρειάζεται να γυρίσουμε πολύ πίσω. Τον προηγούμενο, μόλις αιώνα η ανθρωπότητα αντιμετώπισε την τελευταία, χρονικά, πανδημία με την ισπανική γρίπη να σκοτώνει 100 εκατομμύρια ανθρώπους το 1918-1920. Γνωρίζουμε, λοιπόν, πολύ καλά πως ένας φονικός ιός μπορεί να μεταλλαχθεί και να κινηθεί απίστευτα γρήγορα προκαλώντας καταστροφικές συνέπειες.

Το πώς αντιμετωπίζεται η κατάσταση από τους αρμόδιους φορείς, μιλώντας για τη λειτουργία μιας χώρας σε πρώτο επίπεδο, είναι κάτι που σίγουρα έχει αξία να συζητηθεί, όταν έρθει βέβαια η ώρα του. Όταν δηλαδή καταφέρουμε να νικήσουμε αυτόν τον «αόρατο εχθρό» όπως συνηθίζεται να λέγεται τελευταία. Όλα αυτά, λοιπόν, καλό είναι να εξεταστούν όταν το επιτρέψουν οι καιροί, υπολογίζοντας πάντα και την ατομική ευθύνη του καθενός, γιατί εμείς πρώτοι ως απλός λαός, οφείλουμε να επιδείξουμε τη σοβαρότητα και την υπευθυνότητα που απαιτείται ό,τι κι αν σημαίνει αυτό για τον καθένα.

Όλα αυτά είναι λίγο – πολύ σκέψεις που κάνουν όλοι, ειδικά τώρα, αφού με τον εγκλεισμό που βιώνουμε έχουμε περισσότερο χρόνο για σκέψη και περισυλλογή. Αυτό όμως που δεν βλέπω να σχολιάζει κανείς ή να αναδεικνύει κανένα μέσο, είναι ένα ζήτημα ιδιαίτερα σοβαρό, κατά τη γνώμη μου, που θα έπρεπε να βρίσκεται ψηλά στην Ατζέντα εκείνων που κυβερνούν μια χώρα. Τώρα που #Μένουμε_Σπίτι (!), τι γίνεται με όσους δεν έχουν καν σπίτι να κλειστούν; Τι γίνεται με τους συνανθρώπους μας που είναι άστεγοι, χωρίς να μπορούν να πάρουν τα προληπτικά μέτρα για τα οποία εμείς γκρινιάζουμε;

Υπάρχει άραγε μια μέριμνα για αυτά τα άτομα από τους αρμόδιους; Θέλω να πιστεύω πως υπάρχει ή θα υπάρξει σύντομα μια πρωτοβουλία από φορείς που έχουν τη δυνατότητα να φροντίσουν αυτούς τους ανθρώπους, σε μια χρονική στιγμή που φαίνεται πως χρειάζονται ένα σπίτι περισσότερο από ποτέ. Οι άστεγοι συνάνθρωποί μας είναι μια εικόνα που πολλές φορές μας περνάει απαρατήρητη. Μια εικόνα που μας φαίνεται απλά ένα κομμάτι στο αστικό τοπίο. Τους κοιτάμε με οίκτο, χωρίς να κάνουμε κάτι γι’ αυτό είτε μπορούμε είτε όχι. «Κρίμα αυτός ο άνθρωπος που κοιμάται στο παγκάκι το χειμώνα» λέμε, μπαίνοντας στο τρίτο μπαρ για να περάσουμε τη νύχτα. Δεν τα λέω όλα αυτά, για να κρίνω και να βγάλω την ουρά μου απ’έξω. Αντίθετα, τα λέω για να τα ακούσω πρώτα εγώ. Γιατί αν έχω προσφέρει έστω και κάτι λίγο σε αυτά τα άτομα, σίγουρα δεν ήταν αρκετό. Κι αν δεν μπορώ να δώσω εγώ τη λύση, τουλάχιστον μπορώ να μιλήσω γι’ αυτό…

Πιστεύω, λοιπόν, πως καλά είναι τα μέτρα, καλό είναι να ακολουθούμε τις χρήσιμες οδηγίες από τους ειδικούς, αλλά όταν μιλάμε για στήριξη μιας κοινωνίας σε τέτοιες στιγμές, είναι καθήκον μας να φροντίσουμε όπως μπορεί ο καθένας και τους ανθρώπους που δεν έχουν ούτε τα βασικά που εμείς θεωρούμε δεδομένα.

«Μπορείς εύκολα να κρίνεις τον χαρακτήρα ενός ανθρώπου από το πώς συμπεριφέρεται σε εκείνους που δεν μπορούν να κάνουν τίποτα γι’ αυτόν»

– Βόλφγκανγκ Γκαίτε –

Παναγιώτης Μητρόπουλος

Συγγραφέας Παναγιώτης Μητρόπουλος

Γεννήθηκα και ζω στην Αθήνα. Έχω σπουδάσει κοινωνιολογία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Αγαπώ τα σκυλιά για την αθωότητα τους και μου αρέσει να παρατηρώ την ανθρώπινη συμπεριφορά. Στάση ζωής: Μην κρίνεις κανέναν αν δεν έχεις περπατήσει στα παπούτσια του.

Δείτε όλα τα άρθρα

Λάβετε τα άρθρα που σας ενδιαφέρουν στο e-mail σας

Έχω κάνει ήδη LIKE. Μην μου το ξαναδείξετε