Πάσχα: Οι «Μπότηδες» της Κέρκυρας και μερικά από τα πιο ιδιαίτερα πασχαλινά έθιμα το κόσμου

Το Πάσχα εκτός από δογματική γιορτή, είναι και ένας τεράστιος πολιτισμικός χώρος αφομοίωσης.

Το Πάσχα είναι ίσως η πιο πολυστρωματική γιορτή του χριστιανικού κόσμου. Στον πυρήνα του βρίσκεται η Ανάσταση, αλλά γύρω από αυτήν έχουν συσσωρευτεί τοπικές πρακτικές, προχριστιανικά κατάλοιπα, μεσαιωνικά δρώμενα και λαϊκές τελετουργίες που συχνά μοιάζουν ακατανόητες έξω από το πολιτισμικό τους πλαίσιο. Το αποτέλεσμα είναι ένα μωσαϊκό εθίμων όπου το θρησκευτικό, το κοινοτικό και το θεατρικό συνυπάρχουν.

Μερικά από τα πιο ιδιαίτερα πασχαλινά έθιμα είναι τα παρακάτω:

Advertisment

Κέρκυρα: οι «Μπότηδες»

Στην Κέρκυρα, το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου, αμέσως μετά την «Πρώτη Ανάσταση», μεγάλα πήλινα κανάτια γεμάτα νερό ρίχνονται από τα μπαλκόνια στα στενά και στις πλατείες της πόλης. Το έθιμο είναι γνωστό ως «Μπότηδες» και συνδέεται δημόσια με τον εορταστικό χαρακτήρα της ημέρας, καθώς οι καμπάνες χτυπούν χαρμόσυνα και η πόλη μπαίνει τελετουργικά από το πένθος στο ξέσπασμα.

Η καταγωγή του εθίμου αποδίδεται συχνά στην ενετική περίοδο και γενικότερα στη μακρά συνύπαρξη ορθόδοξης και βενετσιάνικης τελετουργικής κουλτούρας στο νησί. Η ίδια η τουριστική και πολιτιστική παρουσίαση της Κέρκυρας τονίζει ότι το πασχαλινό της τελετουργικό αποτελεί μίγμα βυζαντινού και βενετικού τυπικού, με ιστορία πολλών αιώνων. Αυτό εξηγεί γιατί οι «Μπότηδες» δεν είναι μόνο ένα θέαμα για επισκέπτες, αλλά εντάσσονται στο γενικότερο σκηνικό της Μεγάλης Εβδομάδας του νησιού.

Συμβολικά, το σπάσιμο των κανατιών διαβάζεται ως πράξη κάθαρσης, ρήξης με το παλιό και έναρξης του καινούργιου. Ακόμη κι αν οι επιμέρους ερμηνείες ποικίλλουν, το βασικό είναι ότι η βίαιη θραύση του πηλού λειτουργεί ως δημόσια έκρηξη χαράς σε μια στιγμή που η λειτουργική αφήγηση περνά από τον θάνατο στην Ανάσταση.

Advertisment

Βροντάδος Χίου: ο ρουκετοπόλεμος

Στον Βροντάδο της Χίου, το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου, οι ενορίες του Αγίου Μάρκου και της Παναγίας Ερυθιανής ανταλλάσσουν χιλιάδες αυτοσχέδιες ρουκέτες σε ένα από τα πιο γνωστά και αμφιλεγόμενα πασχαλινά δρώμενα στην Ελλάδα. Ο Δήμος Χίου και επίσημοι ταξιδιωτικοί οδηγοί του νησιού το παρουσιάζουν ως το κεντρικό πασχαλινό γεγονός της περιοχής.

Η ακριβής απαρχή του εθίμου χάνεται στον χρόνο, αλλά οι τοπικές αφηγήσεις και οι δημοτικές παρουσιάσεις το συνδέουν με την οθωμανική περίοδο. Μία εκδοχή θέλει τα παιδιά των δύο ενοριών να ξεκινούν έναν συμβολικό «πόλεμο» με πέτρες, ενώ αργότερα ενήλικες χρησιμοποίησαν μικρά κανόνια που, σύμφωνα με την παράδοση, είχαν φέρει ναυτικοί από τα ταξίδια τους. Η μορφή του εθίμου με ρουκέτες εμφανίζεται τεκμηριωμένα από τα τέλη του 19ου αιώνα, ενώ η σύγχρονη εκδοχή του παγιώνεται μέσα στον 20ό αιώνα, με διακοπές σε περιόδους πολέμου και δικτατορίας.

Παρά τον θεαματικό χαρακτήρα του, ο ρουκετοπόλεμος είναι κοινοτικό δρώμενο ανταγωνισμού, ταυτότητας και συμμετοχής, όπου οι δύο ενορίες ορίζονται η μία σε σχέση με την άλλη. Αυτός είναι κι ο λόγος που επιβιώνει – επειδή πέρα από θέαμα είναι και μηχανισμός τοπικής συνοχής, έστω και σε μια μορφή που σήμερα εγείρει ζητήματα ασφαλείας και οργάνωσης.

Verges, Καταλονία: ο «χορός του θανάτου»

Στο Verges της Καταλονίας, τη Μεγάλη Πέμπτη πραγματοποιείται η περίφημη πομπή με τη «Dansa de la Mort», τον Χορό του Θανάτου. Η επίσημη δημοτική και περιφερειακή παρουσίαση του εθίμου το περιγράφει ως το πιο ιδιαίτερο στοιχείο της Μεγάλης Πέμπτης και ως επιβίωση μιας μορφής που κάποτε ήταν ευρύτερα διαδεδομένη στη δυτική Ευρώπη.

Το δρώμενο έχει μεσαιωνικές ρίζες κι ο δήμος Verges αναφέρει ότι η πομπή έχει καταγεγραμμένη παρουσία ήδη από το 1666, ενώ η μορφή του «χορού του θανάτου» συνδέεται με την εξάπλωση ανάλογων παραστάσεων στη Δύση μεταξύ 14ου και 17ου αιώνα, σε μια εποχή σημαδεμένη από επιδημίες και έντονη συνείδηση της ανθρώπινης θνητότητας. Στο Verges, πέντε «δυναμικοί» σκελετοί και πέντε «στατικοί» σχηματίζουν ένα τελετουργικό θέαμα που θυμίζει ότι ο θάνατος είναι κοινή μοίρα όλων.

Εδώ το παράξενο δεν βρίσκεται στην υπερβολή, αλλά στη θεολογική και συμβολική του ψυχρότητα. Το έθιμο δεν «γιορτάζει» τον θάνατο· τον τοποθετεί στο κέντρο της Μεγάλης Εβδομάδας για να αναδείξει, ακριβώς μέσω αυτού, τη χριστιανική υπέρβασή του. Είναι, με άλλα λόγια, ένα μεσαιωνικό memento mori που ενσωματώθηκε στην πασχαλινή αφήγηση.

Σουηδία: οι «πασχαλινές μάγισσες»

Στη Σουηδία, ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα λαϊκά έθιμα του Πάσχα είναι οι λεγόμενες Easter witches, οι πασχαλινές μάγισσες. Παιδιά ντύνονται με παλιά ρούχα και μαντίλια, ζωγραφίζουν τα πρόσωπά τους και γυρίζουν στα σπίτια προσφέροντας ζωγραφιές ή κάρτες με αντάλλαγμα γλυκά.

Η προέλευση του εθίμου δεν είναι αμιγώς εκκλησιαστική. Σύμφωνα με τη σουηδική επίσημη παρουσίαση, η λαϊκή δοξασία έλεγε ότι τη Μεγάλη Πέμπτη οι μάγισσες πετούσαν στο μυθικό βουνό Blåkulla για να συναντήσουν τον Διάβολο. Στη δυτική Σουηδία άναβαν επίσης φωτιές το Μεγάλο Σάββατο για να τις απομακρύνουν. Πρόκειται δηλαδή για πασχαλινό έθιμο με καθαρά λαϊκές προσθήκες, το οποίο όμως εγκαταστάθηκε μέσα στο ημερολόγιο της Μεγάλης Εβδομάδας.

Ακριβώς εκεί βρίσκεται και το ενδιαφέρον του, καθώς η θρησκευτική γιορτή απορροφά ένα φαντασιακό γεμάτο μάγισσες, φωτιές και αποτρεπτικά τελετουργικά. Το σουηδικό Πάσχα, έτσι, διατηρεί έναν διπλό χαρακτήρα — εκκλησιαστικό από τη μία, λαϊκό και σχεδόν καρναβαλικό από την άλλη.

Πολωνία: Śmigus-Dyngus, η «βρεγμένη Δευτέρα»

Στην Πολωνία, η Δευτέρα του Πάσχα είναι γνωστή ως Śmigus-Dyngus ή Wet Monday. Το βασικό έθιμο είναι το ρίξιμο νερού ανάμεσα σε συγγενείς, φίλους ή και περαστικούς, μια πρακτική τόσο γνωστή ώστε κρατικοί και πολιτιστικοί φορείς της Πολωνίας την παρουσιάζουν ως από τα χαρακτηριστικότερα στοιχεία της πασχαλινής περιόδου.

Οι πολωνικές πολιτιστικές πηγές τονίζουν ότι το έθιμο έχει προχριστιανικές ρίζες και συνδέθηκε αργότερα με το χριστιανικό ημερολόγιο. Η νεότερη επίσημη παρουσίασή του το συνδέει ρητά με την άνοιξη, το νερό ως σύμβολο ζωής και ανανέωσης, ενώ άλλες κρατικές αναφορές μιλούν και για ανάμνηση του βαπτίσματος. Αυτό το διπλό υπόβαθρο — εποχικό και χριστιανικό — εξηγεί γιατί το νερό εδώ λειτουργεί ταυτόχρονα ως παιχνίδι, ευχή και καθαρτικό σύμβολο.

Η «βρεγμένη Δευτέρα» είναι ίσως από τα καθαρότερα παραδείγματα του πώς ένα έθιμο επιβιώνει επειδή μπορεί να αλλάζει νόημα χωρίς να χάνει τη μορφή του. Για άλλους είναι παιχνίδι, για άλλους αγροτικό κατάλοιπο γονιμότητας, για άλλους υπενθύμιση ανανέωσης μετά την Ανάσταση. Και οι τρεις αναγνώσεις συνυπάρχουν.

Μεξικό: η καύση του Ιούδα

Στο Μεξικό, η Quema de Judas — η καύση ομοιωμάτων του Ιούδα — παραμένει τεκμηριωμένο τελετουργικό της Μεγάλης Εβδομάδας. Το Εθνικό Ινστιτούτο Ανθρωπολογίας και Ιστορίας του Μεξικού (INAH), την περιγράφει ως ετήσιο πασχαλινό τελετουργικό, κατά το οποίο κατασκευάζεται ένα ομοίωμα από χαρτόνι και στη συνέχεια καταστρέφεται με φωτιές ή πυροτεχνήματα το Σάββατο ή την Κυριακή της Μεγάλης Εβδομάδας.

Η ιστορική της διαδρομή ανάγεται στη μεσαιωνική Ευρώπη και, σύμφωνα με την εθνογραφική τεκμηρίωση του INAH, μεταφέρθηκε στην Αμερική με την ισπανική κατάκτηση. Στο Μεξικό πήρε ιδιαίτερη μορφή, περνώντας από τον βιβλικό προδότη, σε μια σατιρική φιγούρα που προσωποποιεί το κακό, ή τη διαφθορά. Έτσι, ένα καθαρά θρησκευτικό σύμβολο μετασχηματίζεται σε λαϊκή πράξη δημόσιας σάτιρας.

Αυτό που κάνει το μεξικανικό έθιμο ξεχωριστό, είναι ότι η πράξη τιμωρίας του προδότη της ευαγγελικής αφήγησης, λειτουργεί και σαν βαλβίδα κοινωνικής εκτόνωσης.

Αν τα δει κανείς μαζί, αυτά τα έθιμα δείχνουν ότι το Πάσχα εκτός από δογματική γιορτή, είναι και ένας τεράστιος πολιτισμικός χώρος αφομοίωσης. Στην Κέρκυρα απορροφά βενετσιάνικες μνήμες, στη Χίο κοινοτικό ανταγωνισμό, στη Σουηδία λαϊκές δοξασίες για μάγισσες, στην Πολωνία ανοιξιάτικα υδάτινα τελετουργικά, στο Μεξικό καρναβαλική σάτιρα και στην Καταλονία μεσαιωνική θεατρική συμβολική.

Παρά την απόσταση ανάμεσα στον σύγχρονο θεατή και στις ιστορικές κοινωνίες που τα παρήγαγαν – κι όταν εξεταστούν μέσα στο δικό τους πλαίσιο – παύουν να είναι παράξενα και γίνονται απολύτως κατανοητές γλώσσες κοινότητας, φόβου, μνήμης και ελπίδας.

Πηγές