Κάποτε, ένας άνθρωπος ανόητος ξεκίνησε για το παλάτι του βασιλιά. Στον δρόμο, οι άλλοι τον έδειχναν και γελούσαν μαζί του.

«Τι δουλειά έχει ένας ανόητος στο παλάτι του βασιλιά;» του έλεγαν σαρκαστικά. «Θα γίνω ο δάσκαλος του βασιλιά», τους απαντούσε εκείνος με βεβαιότητα.

Η απάντησή του έκανε τους άλλους να γελούν περισσότερο.

Όταν λοιπόν έφτασε στο παλάτι, ο βασιλιάς σκέφτηκε ότι θα μπορούσε να διασκεδάσει λίγο μαζί του.

«Πώς τολμάς να έρχεσαι και να ενοχλείς τον βασιλιά;» τον ρώτησε με αυστηρό τόνο.

«Είμαι εδώ για να γίνω δάσκαλός σας», απάντησε με σιγουριά ο ανόητος.

Ο βασιλιάς γέλασε με την καρδιά του. «Τι θα μπορούσε ένας ανόητος σαν κι εσένα να μου διδάξει;».

«Ορίστε», απάντησε αυτός. «Ήδη αρχίσατε να μου κάνετε ερωτήσεις».

Στην αίθουσα έπεσε νεκρική σιγή και όλο το προσωπικό κρατούσε την αναπνοή του.

Ο βασιλιάς αιφνιδιάστηκε, αλλά στη συνέχεια του είπε: «Οφείλω να ομολογήσω ότι η αντίδρασή σου ήταν έξυπνη, αλλά δεν απάντησες στην ερώτησή μου».

«Βασιλιά μου, μόνο ένας ανόητος έχει μια απάντηση για τα πάντα».

Ο βασιλιάς έμεινε εμβρόντητος. «Μα τι γνώμη θα σχηματίσουν οι υπήκοοί μου αν κάνω έναν ανόητο δάσκαλό μου;».

«Είναι προτιμότερο να υπάρχει ένας ανόητος δάσκαλος παρά ένας ανόητος βασιλιάς», απάντησε εκείνος.

Ο βασιλιάς αιφνιδιάστηκε από τις απαντήσεις του ανόητου, αλλά προσπάθησε να σώσει την κατάσταση με μια έξυπνη ερώτηση: «Αν όμως πάρω έναν ανόητο ως δάσκαλο, δεν σημαίνει ότι είμαι κι εγώ ανόητος;».

«Βασιλιά μου, μόνο ένας ανόητος θεωρεί ότι δεν είναι ανόητος».

Και έτσι, μετά απ’ αυτό, ο ανόητος έγινε τελικά δάσκαλος του βασιλιά.

Λάβετε τα άρθρα που σας ενδιαφέρουν στο e-mail σας

Διαβάστε επίσης
Έχω κάνει ήδη LIKE. Μην μου το ξαναδείξετε