Έρχονται στιγμές που λέμε πως ο χρόνος σταματά

εξαιτίας κάποιου συμβάντος

όμως εμείς κάνουμε τις παύσεις…

O χρόνος συνεχίζει απτόητος να μας νικά

να μας παίρνει πράγματα και να μας δίνει καινούργια.

Μας δίνει τελικά αυτά που χρειαζόμαστε για να συνεχίσουμε…

κι αν έχουμε χάσει κάτι σημαντικό

τότε μας δίνει κάτι άλλο για να αντέξουμε

την απουσία, τους φόβους, τον πόνο.

Η πάλη με τον εαυτό μας ουσιαστικά δεν τελειώνει ποτέ.

Είμαστε μόνιμα σε σύγκρουση μαζί του

ακόμα κι όταν τελικά είμαστε καλά.

Δεν το συνειδητοποιούμε μα έτσι είναι.

Ακόμα σταματάμε κι εξαιτίας αυτής της πάλης

για την ακρίβεια λέμε ότι ο χρόνος σταματά.

Ο χρόνος αν το επιλέξουμε με κάποιο τρόπο θα είναι σύμμαχος

μα πρέπει κάπου να αποδώσουμε ευθύνη

και τα ρίχνουμε πάντα σ’ αυτόν.

Κι άλλα πολλά, ναι, επειδή ο χρόνος περνά τόσο γρήγορα

κάνοντας μας να θέλουμε συχνά-πυκνά να σταματάμε

για να συγκρατήσουμε εικόνες

για να προλάβουμε γεγονότα

για όλα εκείνα που με τέχνη μας στερεί.

Photo: Author/Depositphotos

Πόπη Κλειδαρά

Συγγραφέας Πόπη Κλειδαρά

Η Πόπη Κλειδαρά γεννήθηκε το 1987 στη Μυτιλήνη. Είναι πτυχιούχος του τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Κρήτης. Είναι στην Ομάδα Προφορικής Ιστορίας ΛΕΣΒΟΥ, αρθρογράφος στην Εναλλακτική Δράση, έχει εκδώσει μια ποιητική συλλογή (2010), συμμετέχει σε συλλογικά έργα (εκδόσεις ΔΙΑΝΥΣΜΑ, ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ, 121 Words) και σε λογοτεχνικά projects. Συνεργάζεται με λογοτεχνικές ιστοσελίδες-περιοδικά. Είναι έγγαμη και μητέρα μιας κόρης.

Ιστοσελίδα
Δείτε όλα τα άρθρα

Λάβετε τα άρθρα που σας ενδιαφέρουν στο e-mail σας

Διαβάστε επίσης
Έχω κάνει ήδη LIKE. Μην μου το ξαναδείξετε