Οι άνθρωποι που βλέπουν τα εμπόδια, σκαλιά για να ανέβουν

Έρχεται κάποια στιγμή στη ζωή που συναντάμε ανθρώπους που δεν πιστεύαμε ποτέ ότι υπάρχουν. Είναι άνθρωποι που δεν έχουν πολλά απ’ αυτά που εμείς

Οι άνθρωποι που βλέπουν τα εμπόδια, σκαλιά για να ανέβουν

Έρχεται κάποια στιγμή στη ζωή που συναντάμε ανθρώπους που δεν πιστεύαμε ποτέ ότι υπάρχουν. Είναι άνθρωποι που δεν έχουν πολλά απ’ αυτά που εμείς έχουμε, που βλέπεις στα μάτια τους πόσο γεμάτοι είναι κι ας τους λείπουν όλα αυτά που εμείς θεωρούμε δεδομένα.

Είναι τόσο αφοπλιστικά ειλικρινείς, ακομπλεξάριστοι, με πολύ χιούμορ, που δε φοβούνται να σου πετάξουν την αλήθεια και να σου μιλήσουν ανοιχτά για την πραγματικότητά τους, την οποία έχουν μάθει να αντιμετωπίζουν με θάρρος, ψυχραιμία και χαμόγελο.

Κι ενώ αναρωτιέσαι πώς γίνεται αυτό, πώς γίνεται κάποιος να μπορεί να κάνει πράγματα ακατόρθωτα, ενώ δεν έχει όλα όσα απαιτούνται για να τα καταφέρει, καταλαβαίνεις πως η θέληση είναι που τελικά μετρά στη ζωή μας.

Είναι, λοιπόν, άνθρωποι με τεράστια όρεξη να ζήσουν, να παλέψουν… και τα καταφέρνουν. Βάζουν τόση δύναμη που τελικά όχι μόνο ξεπερνάνε τα εμπόδια, αλλά και κάνουν πράξη τα όνειρά τους. Αυτά που εμείς ονομάζουμε εμπόδια, γι’ αυτούς δεν είναι παρά σκαλιά που πρέπει να ανεβούν και τα ανεβαίνουν, όχι αγκομαχώντας, αλλά με αγωνία , μ’ αυτή την αγωνία που προοιωνίζει τη χαρά.

Είναι άνθρωποι που δε ζητούν να τους αγκαλιάσει ο κόσμος, γιατί ο κόσμος είναι αρκετά αδύναμος για να μπορέσει να τους καταλάβει απόλυτα. Έχουν όμως μια αγκαλιά για όλους μας. Μόνο και να μιλήσεις μαζί τους, μπορεί να πάρεις εσύ δύναμη.

Και τελικά, όλοι θα έπρεπε να συνειδητοποιήσουμε σ’ αυτό τον κόσμο πως δεν είμαστε μόνοι, πως υπάρχει και ο διπλανός μας… να προβληματιστούμε, να δούμε ότι δε γίνεται να συνεχίζουμε μόνοι, γιατί δεν είμαστε ο κόσμος μόνο εμείς, είναι και οι άλλοι, αυτοί που καμιά φορά κάνεις πως δε βλέπεις, που προσπερνάς, που δε θες να αντιμετωπίσεις.

Ο κόσμος για να γίνει καλύτερος μας χρειάζεται όλους. Και μπορεί να γίνει μόνο όταν όλοι εμείς συναντηθούμε και επικοινωνήσουμε, άσχετα απ’ τα «έχω» κι απ’ τα «μου λείπουν». Μόνο αν κοιτάξει ο άνθρωπος τον άνθρωπο. Μόνο αν ενώσουμε τις δυνάμεις μας. Μόνο έτσι…

Photo: Author/Depositphotos

Συγγραφέας Πόπη Κλειδαρά

Η Πόπη Κλειδαρά γεννήθηκε το 1987 στη Μυτιλήνη. Είναι πτυχιούχος του τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Κρήτης. Είναι μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Φιλολόγων, της Ομάδας Προφορικής Ιστορίας Λέσβου και Γεν. Γραμματέας στην Εταιρεία Αιολικών Μελετών. Επιμορφώθηκε στην Ειδική Αγωγή και στη Συμβουλευτική. Είναι συγγραφέας των ποιητικών συλλογών «Οδύνες», «Λόγια της Άμμου» και «Ρέουσα Σιωπή». Συμμετέχει σε συλλογικά έργα ποίησης και διηγημάτων. Αρθρογραφεί, ενώ κείμενα και ποιήματά της δημοσιεύονται σε έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά. Κατοικεί με τον σύζυγό της και την κόρη τους στα Πάμφιλα Λέσβου.

Ιστοσελίδα
Δείτε όλα τα άρθρα

Αξίζει να διαβάσετε

Συγγραφέας Πόπη Κλειδαρά

Η Πόπη Κλειδαρά γεννήθηκε το 1987 στη Μυτιλήνη. Είναι πτυχιούχος του τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Κρήτης. Είναι μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Φιλολόγων, της Ομάδας Προφορικής Ιστορίας Λέσβου και Γεν. Γραμματέας στην Εταιρεία Αιολικών Μελετών. Επιμορφώθηκε στην Ειδική Αγωγή και στη Συμβουλευτική. Είναι συγγραφέας των ποιητικών συλλογών «Οδύνες», «Λόγια της Άμμου» και «Ρέουσα Σιωπή». Συμμετέχει σε συλλογικά έργα ποίησης και διηγημάτων. Αρθρογραφεί, ενώ κείμενα και ποιήματά της δημοσιεύονται σε έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά. Κατοικεί με τον σύζυγό της και την κόρη τους στα Πάμφιλα Λέσβου.

Ιστοσελίδα
Δείτε όλα τα άρθρα

Λάβετε καθημερινά τα άρθρα μας στο e-mail σας

Σχετικά θέματα

Πρόσφατα Άρθρα

Έχω κάνει ήδη LIKE. Μην μου το ξαναδείξετε