Υπάρχει μια στιγμή που τη ζούμε σχεδόν όλοι αλλά σπάνια τη λέμε δυνατά. Εκείνη που αντιδράς υπερβολικά σε κάτι μικρό και λίγα λεπτά μετά σκέφτεσαι: «Καλά… γιατί το έκανα έτσι αυτό;»
Αυτό ακριβώς το σημείο ένιωσα ότι πιάνει το «Πάνω Κάτω Μπροστά Πίσω».
Advertisment
Όχι θεωρητικά. Ανθρώπινα.
Το βιβλίο της Δανάης Δεληγεώργη δεν μοιάζει με κλασικό βιβλίο ψυχολογίας. Ευτυχώς δηλαδή. Γιατί αν είχε εκείνη τη βαριά ακαδημαϊκή αίσθηση με ορολογίες και “επιστημονική απόσταση”, μάλλον θα το είχα αφήσει στη μέση. Αντίθετα, εδώ νιώθεις ότι κάποιος προσπαθεί πραγματικά να σου εξηγήσει πώς λειτουργείς χωρίς να σε μειώνει.
Και αυτό είναι σπάνιο.
Advertisment
Υπάρχει πολλή γνώση μέσα στο βιβλίο αλλά δεν τη νιώθεις σαν επίδειξη. Τη νιώθεις σαν προσπάθεια επικοινωνίας. Σαν κάποιος να σου λέει: «Κοίτα, ίσως δεν είσαι χαλασμένος. Ίσως απλώς δεν κατάλαβες ποτέ πώς έμαθες να λειτουργείς».
Σε αρκετά σημεία σταμάτησα γιατί αναγνώρισα πράγματα που κάνω χρόνια χωρίς να τα συνειδητοποιώ. Μηχανισμούς άμυνας. Αντιδράσεις. Φόβους που μεταμφιέζονται σε θυμό ή απομάκρυνση. Και το περίεργο είναι ότι το βιβλίο δεν σε κάνει να νιώθεις άσχημα γι’ αυτά. Σε κάνει περισσότερο να σε καταλαβαίνεις.
Κάποια στιγμή διάβαζα ένα κομμάτι και σκεφτόμουν πόσο συχνά μεγαλώνουμε χωρίς να μας εξηγεί κανείς τι συμβαίνει μέσα μας. Μαθαίνουμε μαθηματικά, ιστορία, γεωγραφία, αλλά όχι πώς λειτουργεί ο φόβος, η ντροπή, η απόρριψη, η ανάγκη για αποδοχή. Και μετά φτάνουμε ενήλικες άνθρωποι προσπαθώντας να συναρμολογήσουμε μόνοι μας κομμάτια που δεν καταλάβαμε ποτέ.
Αυτό που εκτίμησα πολύ είναι ότι το βιβλίο δεν πέφτει στην παγίδα της “τοξικής θετικότητας”. Δεν σου λέει ότι όλα λύνονται εύκολα. Δεν σου υπόσχεται ότι μετά την τελευταία σελίδα θα έχεις γίνει νέα upgraded version του εαυτού σου. Και ευτυχώς. Γιατί η αλήθεια είναι πολύ πιο ανθρώπινη από αυτό.
Η αλήθεια είναι ότι μερικές φορές το πιο γενναίο πράγμα δεν είναι να αλλάξεις. Είναι να καταλάβεις γιατί έγιναν έτσι τα πράγματα μέσα σου.
Και νομίζω πως αυτό ακριβώς προσπαθεί να κάνει αυτό το βιβλίο. Να σε βοηθήσει να κοιτάξεις λίγο πιο ήρεμα τον εαυτό σου. Όχι σαν πρόβλημα προς διόρθωση. Σαν άνθρωπο προς κατανόηση.
