Μια φορά και έναν καιρό υπήρχε ένα ελεύθερο πουλί. Πετούσε στον ουρανό και ζούσε πιάνοντας σκουλήκια, κολυμπούσε τα καλοκαίρια και ήταν όπως όλα τα άλλα πουλιά.

Αλλά είχε μια συνήθεια: κάθε φορά που κάτι συνέβαινε στη ζωή του, είτε καλό είτε κακό, το πουλί σήκωνε και μια μικρή πέτρα από το έδαφος. Κάθε μέρα καθόταν και έβλεπε τα πετραδάκια, γελούσε με τις όμορφες στιγμές, έκλαιγε για τις κακές στιγμές. Κουβαλούσε τα πετραδάκια πάντα μαζί του, είτε πετούσε στον ουρανό, είτε περπατούσε στη γη, δεν τα άφηνε ποτέ και πουθενά.

Με τον καιρό το πουλί που πετούσε ελεύθερα, δεν μπορούσε πλέον ούτε να περπατήσει σωστά στη γη, ήταν αδύνατο να μετακινηθεί από μόνο του. Δεν μπορούσε ούτε να κυνηγήσει πλέον. Μόνο η βροχή το ξεδιψούσε. Παρόλες τις δυσκολίες, το πουλί πρόσεχε σαν τα μάτια του όλα τα πετραδάκια του, τις ανεκτίμητες αναμνήσεις του.

Μετά από λίγο καιρό το πουλί πέθανε από την πείνα και τη δίψα. Το μόνο που απέμεινε να θυμίζει για πολύ καιρό το πουλί, ήταν μία στοίβα από άχρηστες πέτρες.

Απόδοση: Πάνος Τσινόπουλος – Σύμβουλος επικοινωνίας & μάρκετινγκ

Συγγραφέας Πάνος Τσινόπουλος

Επί σειρά ετών σύμβουλος επικοινωνίας και μάρκετινγκ, η εμπειρία μου δίδαξε ότι το βασικό συστατικό της αποτυχίας, είναι η έλλειψη επικοινωνίας. Μια έλλειψη επικοινωνίας, που δεν αφήνει τον άνθρωπο να αγγίξει και να αγγιχτεί. Αυτή η μοναξιά οδηγεί σε πλήθος προβλημάτων τόσο σωματικών όσο και ψυχολογικών. Η λύση σίγουρα δεν μπορεί να είναι μονόπλευρη και έτσι συμμετέχω σε μια ομάδα ανθρώπων που τολμούν να επικοινωνήσουν και να καταθέσουν ψυχή σε μια προσπάθεια βελτίωσης τόσο της εσωτερική όσο και εξωτερικής επικοινωνίας με όπλο την καθημερινή αυτοβελτίωση, για να γίνεις εσύ η αλλαγή που θέλεις να δεις στους άλλους.

Δείτε όλα τα άρθρα

Λάβετε τα άρθρα που σας ενδιαφέρουν στο e-mail σας

Διαβάστε επίσης
Έχω κάνει ήδη LIKE. Μην μου το ξαναδείξετε