Όλοι μαζί και τόσο μόνοι
Σα να μην ένιωσες το χάος μου
Advertisment
Περπατάς πάνω του αφήνοντας πληγές
Και ύστερα τις σβήνεις με ένα χαμόγελο
Περπατάς πάνω στο χάος μου
Advertisment
«Επιδέξια» και με «αγάπη»
Πώς αγαπάς ό,τι δε γνώρισες;
Μόνο ένα σου όνειρο αγαπάς σε μένα
προέκτασή σου
Διαβάζεις μόνο αυτό που προσμένεις στα μάτια μου
Και κάθε έκφρασή μου, σύμπτωση με τα όνειρά σου
Σχεδιάζει τις κινήσεις σου
Ακούς τη φωνή σου στη φωνή μου
Και κάθε ξένη για σένα λαλιά, αδιάφορη μέχρι να γνωρίσεις..
Τουλάχιστον ας ήξερες δεν είμαι, όπως είσαι..
Δεν υπάρχω, όπως υπάρχεις
Κι αν υπάρχω έτσι, δε θα είναι για πολύ..
Ρίξε μου ένα βλέμμα περιέργειας του αγνώστου να με μάθεις
Και ύστερα ξέχασε το
Πάμε πάλι από την αρχή..
Γεννήθηκα στην Αθήνα το 1992 και είμαι τελειόφοιτη του τμήματος χημείας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Με ενθουσιάζει να γράφω, να διαβάζω και να μαθαίνω συνεχώς καινούργια πράγματα. Έχω βραβευτεί στον Πανελλήνιο διαγωνισμό συγγραφής "Ασημένια Σελίδα 2", των εκδόσεων Μωραΐτης και Εντύποις, στην κατηγορία ποίηση, με το ποίημα "Σκορπίζωντας την αλήθεια" (2016). Είμαι χειροτέχνης κοσμημάτων με σύρμα.
Latest posts by Κρυσταλλία Μπακοπούλου (see all)
- Πάμε πάλι απ’ την αρχή - 28 Αυγούστου 2017
- Το παιδί μέσα μου πάντα θα γυρεύει να υψώσει τη φωνή του - 28 Ιουλίου 2017
- Υπάρχουν λέξεις που πάντα θα κρατάς, όταν ξεμείνεις από τη σιωπή - 25 Ιουλίου 2017
