Ο κόσμος τρέχει. Τρέχει κάθε μέρα όλο και γρηγορότερα. Κάνει πρωταθλητισμό και αγωνίζεται να ξεπεράσει το χθες. Η τεχνολογία γιγαντώνεται και κατασπαράζει το παρελθόν. Αυξάνεται και πληθύνεται δίχως σταματημό και οι πληροφορίες σε βομβαρδίζουν σαν εμπόλεμο ξημέρωμα. Ανοίγεις τα μάτια σου και λαμβάνεις.

Λαμβάνεις χωρίς όριο φωνές, εικόνες και χρώματα. Κυρίως όμως φωνές. Άλλες με ήχο και άλλες χωρίς. Κραυγάζουν αθόρυβα και σε αποπροσανατολίζουν από το κέντρο του ισημερινού σου.

Οι υποχρεώσεις αυγατίζουν μέρα με τη μέρα σαν χέρια απλωμένα άπορων και νηστικών ανθρώπων. Η ψυχή σου σιγά σιγά αδειάζει, λιγοστεύει η δύναμή της και οι ρανίδες του πάθους στερεύουν. Τα θέλω σου ανθίζουν και φυτρώνουν λουλούδια, ένα εδώ και ένα εκεί και γεμίζουν το νου σου.

Εκεί αρχίζει και χάνεται η επαφή με την κανονικότητα. Εκεί, γεννιέται το άγχος και σιτίζεται καθημερινά σαν στρουμπουλό και καλοθρεμμένο μωράκι, που κλαίει και σπαράζει για να ικανοποιήσει την ανάγκη του. Τότε ο εαυτός σου παραμερίζεται από αυτόν τον δικτάτορα.

Σταμάτα! Σταμάτα! Κατέβα από το διάδρομο και πάγωσε το χρόνο. Πάρε μια ανάσα, να πάρει. Κοίτα, ο ήλιος δύει ακόμα, η θάλασσα ξαφρίζει τα ακριβά της αρώματα και ο αέρας σε ξεφορτώνει από τα βαρίδια που σε λυγίζουν για ώρες. Τα σύννεφα σε μεθούν τακτικά και σε ταξιδεύουν σε κόσμο φανταστικό.

Σταμάτα επιτέλους. Βρες το δικό σου ρυθμό και περπάτα στα δικά σου βήματα. Ακολούθησε τη φύση. Αυτή έχει τον τρόπο. Κλείσε το κινητό, το διαδίκτυο και περπάτα. Περπάτα γοργά και σταθερά στο κέντρο του είναι σου. Γνώριμο το μονοπάτι και θα σε οδηγήσει στο χρησμό της Γέννεσης. Τρέχα και κλείσε τα αυτιά σου στις Ερινύες που λαξεύουν τη μέρα σου. Ο καθένας φορά διαφορετικά παπούτσια και κάποιοι βαδίζουν ξυπόλυτοι.

Ένας γεράκος ξαποσταίνει στο παγκάκι. Τα πόδια του δεν κρατούν τα χρόνια του. Αναπολεί στα ταραγμένα κύματα της παραλίας τα πράγματα για τα οποία έχει μετανιώσει. Για τη βόλτα εκείνη που πήγε χαμένη με τη ζωή. Για τα φώτα που δεν άναψε και για τους δρόμους που δεν διάβηκε.

Σταμάτα άνθρωπε την κατρακύλα και ανέπνευσε φρέσκο αέρα. Αύριο θα ξημερώσει κι άλλη μέρα. Αύριο βάλε διαλείμματα στο χρονόμετρό σου. Αύριο γέλα. Γέλα και αγάπα σαν να μην υπάρχει αύριο. Αύριο να σε κάνεις χαρούμενο.

Τάσος Βακφάρης – Photo: Author/Depositphotos

Τάσος Βακφάρης

Συγγραφέας Τάσος Βακφάρης

Ο Τάσος Βακφάρης γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Φλώρινα την άνοιξη του 1984. Εργάζεται ως αναπληρωτής σε σχολεία γενικής και ειδικής αγωγής με εξατομικευμένα προγράμματα υποστήριξης και φροντίδας παιδιών με ειδικές ανάγκες. Τα τελευταία χρόνια ζει μόνιμα και δραστηριοποιείται στη Θεσσαλονίκη. Τον Ιούλιο του 2018 απέσπασε το τρίτο βραβείο στον έβδομο παγκόσμιο διαγωνισμό ποίησης που υλοποιήθηκε από τον πολιτιστικό-κοινωνικό φορέα "Αμφικτυονία Ελληνισμού" με θέμα, ο απανταχού ελληνισμός και οι διαχρονικές του αξίες.

Δείτε όλα τα άρθρα

Λάβετε τα άρθρα που σας ενδιαφέρουν στο e-mail σας

Διαβάστε επίσης
Έχω κάνει ήδη LIKE. Μην μου το ξαναδείξετε