Παραμερίσαμε την καρδιά μας ίσα με διπλάσιες φορές απ’ ό,τι τα χρόνια μας σε ετούτη τη ζωή μεγαλώνοντας, γιατί βάλαμε την ευτυχία των άλλων πάνω απ’ τη δική μας. Σκέψου το λίγο. Πήγαινε μοναχά μερικές στιγμές πίσω στη χρονική στιγμή που λύγισες και δεν μπόρεσες να κάνεις πέτρα την καρδιά σου. Θυμήσου μοναχά τη στιγμή που έπνιξες τα θέλω σου για να είναι αυτοί που αγαπάς καλύτερα από εσένα.

Πάντα ζήλευα αυτούς που δεν έπνιξαν τα όνειρά τους. Που ρίσκαραν και έφτιαξαν ξανά απ΄την αρχή τη ζωή που ήθελαν σε κάθε τους αποτυχία. Αυτήν που δεν μπορούσε να συμβιβαστεί με το αίσθημα της μιζέριας. Γιατί στο φόβο της μοναξιάς, ο άνθρωπος πνίγει με γυμνά χέρια τα θέλω του.

Συμβιβάζει τη ζωή του με αρρωστημένα “μαζί”, που κάποτε έζησαν ένδοξες στιγμές. Τα βάζουν σε μηχανή υποστήριξης για να έχουν μια συντροφιά στο πλάι τους. Κι ας μην ανταλλάζουν μιλιά. Ας μην μιλάνε πια. Ας μην ακούγονται γέλια μέσα στα σπίτια που ντύνουν τις μοναξιές τους. Μια ασφάλεια στο φόβο της μοναξιάς.

Και ποια να είναι η αλήθεια που πρέπει να δεχτούμε; Αυτή που μας πούλησαν μεγαλώνοντας; Αυτή που μάθαμε σαν μαζεύαμε κομμάτια της καρδιάς μας μέσα από κάθε όνειρο που αφήσαμε στα χρόνια που πέρασαν; Ποια αλήθεια πρέπει να κρατάμε στα χέρια;

Γιατί έμαθα καλά πως τίποτα δεν είναι δεδομένο. Τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Οι άνθρωποι φοβούνται να δείξουν τα σημάδια της μοναξιάς τους. Και έντυσαν κάθε τους ανάγκη με μια μάσκα. Τόσο καλά κολλημένη, τόσο καλά κατασκευασμένη. Σαν να έγινε η ζωή μας ένα ατέλειωτο καρναβάλι που τελειωμό δεν έχει.

Κρύψαμε τους φόβους μας σε χαμηλωμένα βλέμματα. Σε άδεια δωμάτια και σε ελπίδες άπιαστες. Ελπίζουμε σε θαύματα στην εποχή των άπιστων Θωμάδων. Μα αλήθεια, κρατήσαμε αγκαλιά μια χούφτα αδυναμίες περιτυλιγμένες με φόβο, συσκευασμένες με “πρέπει” που επιβάλλουν οι άλλοι.

Κι αν πηγαίναμε πίσω το χρόνο, αν σε εκείνο το οικογενειακό τραπέζι που μας ρώταγαν οι θείοι χαριτωμένα – τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις, απαντούσαμε “ευτυχισμένοι”, τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά. Αυτό θα έπρεπε να μαθαίνουμε σήμερα στα παιδιά μας. Να μεγαλώσουν και να γίνουν ευτυχισμένα. Να ακολουθούν την καρδιά τους. Να μην επιβάλλουμε ποτέ αυτά που η κοινωνία καθιστά αρεστά.

Λυπάμαι που βλέπω χρόνο με το χρόνο τους ανθρώπους γύρω μου να νιώθουν όλο και πιο μόνοι. Να είναι σε γεμάτα δωμάτια με κόσμο και να πνίγονται. Να νιώθουν ακόμα πιο μόνοι με τον σταυρό που κουβαλούν μέσα τους. Κι ο κάθε ένας από εμάς έχει το δικό του.

Χάσαμε ανθρώπους, στιγμές. Κερδίσαμε τη γνώση όταν δεν είχε πια για μας καμιά σημασία. Μάθαμε πως η επίγνωση των πράξεών μας έχει σημασία μοναχά στην τιμωρία. Γιατί δεν τα ζυγίσαμε καλά τα πράγματα. Γιατί κάναμε λάθη. Μα εκείνο το παιδί που κρύψαμε πίσω απ’τις ρυτίδες μας μπορεί ακόμα να είναι ευτυχισμένο. Φτάνει να του δώσουμε από δω και στο εξής την αξιοπρέπεια της ψυχής του.

Photo: Author/Depositphotos

Χριστιάνα Παναγίδου

Συγγραφέας Χριστιάνα Παναγίδου

Θυμάμαι τον εαυτό μου απο μικρό παιδί να μην μπορεί να κρύψει την αλήθεια της ψυχής μου. Μέχρι και σήμερα προσπαθώ όσο μπορώ να μην την κρατώ μέσα μου. Οι λέξεις στο χαρτί με βοηθούν ακόμα πιο πολύ στο έργο αυτό. Σπούδασα παιδαγωγικά και ακολούθησα την καρδιά μου με μεταπτυχιακές σπουδές στην Ειδική Αγωγή. Λατρεύω τα ταξίδια, τα βράδια του Χειμώνα και τη βροχή. Αγαπώ ότι μου θυμίζει εποχές που πέρασαν κι ο κόσμος ήταν πιο απλός και πιο αγνός.

Δείτε όλα τα άρθρα

Λάβετε τα άρθρα που σας ενδιαφέρουν στο e-mail σας

Διαβάστε επίσης
Έχω κάνει ήδη LIKE. Μην μου το ξαναδείξετε