της Άννας Ιωαννίδου
Ένα νέο ακαδημαϊκό ταξίδι υπήρξε το ερέθισμα να κοιτάξω μέσα μου. Ήταν ένας δύσκολος δρόμος, μα όσο τον περπατούσα τόσο περισσότερο με αγαπούσα
Advertisment
Στιγμή αποκάλυψης. Εκεί προς το τέλος του χρόνου, ένας δρόμος καινός, αχαρτογράφητος, ένα τρελό όνειρο και μια βαλίτσα στο χέρι έγιναν για μένα μια νέα πραγματικότητα. Σπουδές Ψυχοθεραπείας. Αθήνα, Σεπτέμβρης μήνας. Όλα τα προηγούμενα ακαδημαϊκά ταξίδια μου είχαν ένα κοινό παρονομαστή. Με ωθούσαν να κοιτάω προς τα έξω, να ανακαλύπτω ερεθίσματα τριγύρω μου. Αυτό το τελευταίο όμως είχε εντελώς αντίθετη κατεύθυνση. Το τόξο έδειξε προς τα μέσα.
Η εξερεύνηση αυτή προϋπέθετε το άνοιγμα μιας πολύ συγκεκριμένης πόρτας, εκείνης που πάντα επιφυλάσσει κι άλλα σκαλιά προς τα κάτω για εκείνον που θέλει να τα κατέβει.
Διαβάστε όλο το κείμενο της Άννας Ιωαννίδου στο ethnos.gr
Advertisment
