Ηγεσία σημαίνει θετική επίδραση, η οποία προκαλείται όταν δημιουργούμε υγιείς σχέσεις με τους άλλους, κάτι που οδηγεί στην ευτυχία, η οποία οδηγεί στην επιτυχία και όλα αυτά ξεκινούν από τη σχέση μας με τον εαυτό μας, η οποία τελικά οδηγεί σε έναν καλύτερο κόσμο.

Πάντα έβρισκα πολύ δύσκολο να μιλάω για μένα και να αυτοπροσδιορίζομαι. Θα προτιμήσω να αφήσω τους βαρύγδουπους τίτλους των παχυλών βιογραφικών στην άκρη και να σε μυήσω στην ουσία της ύπαρξής μου. Θα σου πω τι νιώθω πρώτιστα: Ερευνητής σκέψεων, λάτρης της φιλοσοφίας, μελετητής της ανθρώπινης συμπεριφοράς, αναζητητής της αλήθειας. Αυτής που κρύβουμε μέσα μας και όταν αναδύεται σκεφτόμαστε «Ναι, ρε συ. Αυτό είναι. Πώς δεν το είχα καταλάβει τόσο καιρό;».

Της αλήθειας που νιώθουμε ακόμα κι όταν δεν την αντιλαμβανόμαστε. Έτσι έφτασα ως εδώ, όπου κι αν είναι αυτό το «εδώ». Ερευνώντας την αλήθεια μέσα μου και συνειδητοποιώντας ότι οι δικές μου ερωτήσεις αφορούσαν κι άλλους. «Πώς θα με αγαπήσουν οι άλλοι; Πώς θα είμαι ευτυχισμένος; Πώς γίνεται κάποιος ηγέτης; Πώς εκπληρώνει έναν ανώτερο σκοπό της ζωής που αφορά άλλους ανθρώπους; Αλλάζει ο κόσμος; Κι αν ναι, αλλάζει από εμάς; Έχει νόημα να αλλάξει;».

Θα σου πω ποιον ορισμό ηγεσίας θεωρώ ολότελα λανθασμένο. Όχι, ηγέτης δεν είναι αυτός που επηρεάζει. Πόσο φτωχό ακούγεται αυτό. Ο Χίτλερ να δεις πόσους επηρέασε. Ηγεσία, κατά τη γνώμη μου, σημαίνει θετική επίδραση στον κόσμο. Ο κακός ηγέτης, δηλαδή, δεν είναι ηγέτης. Σκέψου λίγο ποιους ανθρώπους θαυμάζουμε, αναγνωρίζουμε, αγαπάμε ακόμα και αν δεν τους γνωρίζουμε προσωπικά. Όσους κατάφεραν με το έργο τους να έχουν θετική επίδραση σε πολλούς ανθρώπους. Είτε πρόκειται για τον Αϊνστάιν, είτε για τη Μητέρα Τερέζα, αναγνωρίζουμε εκείνους που πρόσφεραν σε πολλούς.

Και θετική επίδραση επιτυγχάνεται, μεταξύ άλλων, με τη δημιουργία υγιών ανθρώπινων σχέσεων. Αν λοιπόν ηγεσία σημαίνει υγιείς σχέσεις, σε επόμενο επίπεδο, οι υγιείς σχέσεις ορίζουν το επίπεδο ευτυχίας και επιτυχίας μας. Επίτρεψέ μου να το εξηγήσω αυτό. Επιτυχία σημαίνει υγιείς σχέσεις με συνεργάτες, πελάτες, προμηθευτές, εργοδότες, υφισταμένους, προϊσταμένους, εργαζομένους. Ευτυχία σημαίνει υγιείς σχέσεις με την οικογένειά μας, τους συντρόφους μας, τους φίλους μας, τους γείτονές μας, τους συμπολίτες μας. Ό,τι και να θέλουμε να κατορθώσουμε περνάει μέσα από τους άλλους. Και η σχέση μας με τους άλλους εξαρτάται από τη σχέση μας με τον εαυτό μας.

Κάποτε, ένας εφοπλιστής δεύτερης γενιάς μου ζήτησε να συνεργαστούμε για να ενδυναμώσει τη θέση του στην πολύ πετυχημένη επιχείρηση της οικογένειας. Δεν πέρασε πολλή ώρα και μου εκμυστηρεύτηκε: «Δεν μπορώ να συγκρατηθώ. Μιλώ στους άλλους με θυμό. Φέρομαι απότομα». «Ξέχνα τη συνεργασία μας στο κομμάτι της εταιρείας σου», του απάντησα θέλοντας να τον ταρακουνήσω. «Μου επιτρέπεις να ξεκινήσουμε από την αφετηρία όλων; Από εσένα;». Πρακτικά, αυτό που του πρότεινα εκείνη τη στιγμή ήταν να ηγηθεί των σκέψεων και των συναισθημάτων του. Αυτά καθορίζουν τη συμπεριφορά του, η συμπεριφορά του τις σχέσεις με τους συνεργάτες του και οι σχέσεις αυτές την πορεία, μακροπρόθεσμα, της εταιρείας και τη θέση του σε αυτή.

Άλλωστε, ποια είναι τα συστατικά στοιχεία ενός οργανισμού; Τα ντουβάρια και οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές ή οι άνθρωποί της; Τώρα, τι πρέπει να κάνει ο ηγέτης για να τον ακολουθήσουν; Οι άνθρωποι ακολουθούν ανθρώπους που συμπαθούν και εμπιστεύονται. Για να σε συμπαθήσουν πρέπει να τους αφιερώσεις χρόνο και να δείξεις ειλικρινές ενδιαφέρον για τις ανάγκες τους. Για να σου δείξουν εμπιστοσύνη πρέπει να είσαι αξιόπιστος.

Ένας σερβιτόρος που αγαπάει τη δουλειά του και είναι έτοιμος να υπηρετήσει, δείχνοντας ειλικρινές ενδιαφέρον για τους πελάτες του, είναι πολύ πιο επιτυχημένος από έναν διευθυντή τράπεζας που μισεί τη δουλειά του. Είναι πιο χρήσιμος για τους ανθρώπους γύρω του, για την κοινωνία ολόκληρη.

Πρόσφατα έπαιζα πλαστελίνη με τον εφτάχρονο γιο μου. Ήμαστε στο μόνο μαγαζί σε ένα απομονωμένο νησί και φτιάχναμε παγωτά (μονοπώλιο ο Γρηγόρης). Κάθε φορά που τα
playmobil-πελάτες δοκίμαζαν τις καταπληκτικές μας γεύσεις έβγαζαν επιφωνήματα ευχαρίστησης. Ο γιος μου με ενέπνευσε να σκεφτώ πως το προϊόν μας δεν ήταν το παγωτό, αλλά η κάλυψη των αναγκών των ανθρώπων που μας επισκέπτονταν.

Το προϊόν μας για την ακρίβεια ήταν υπηρεσία. Θα μπορούσε να ονομαστεί Διαφορετικότητα, Έκπληξη, Διασκέδαση, Χαρά ή Αγάπη. Ο σπουδαίος ηγέτης δεν πουλάει, προσφέρει αγάπη. Γι’ αυτό και πουλάει σαν τρελός. Η αγάπη άλλωστε είναι το πιο υπέροχο συναίσθημα που μπορεί να βιώσει ο άνθρωπος, γι’ αυτό και ταυτόχρονα το πιο εμπορικό.

Και πάμε στην αξιοπιστία. Ένας υδραυλικός που έρχεται στο σπίτι σου για να επισκευάσει μια ζημιά, την ημέρα που υποσχέθηκε ότι θα έρθει, είναι πολύ περισσότερο ηγέτης από έναν πρόεδρο μιας πολυεθνικής που υπόσχεται αυξήσεις και δεν κρατάει τον λόγο του. Οι ανθρώπινες σχέσεις χτίζονται πάνω στην εμπιστοσύνη και την αξιοπιστία. Όταν αγοράζεις ένα συσκευασμένο τρόφιμο, δείχνεις εμπιστοσύνη ότι δεν είναι χαλασμένο.

Απόσπασμα από το βιβλίο «Grow – Ιστορίες Management & Ηγεσίας» που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Διόπτρα. Δείτε περισσότερα εδώ

Έχω κάνει ήδη LIKE. Μην μου το ξαναδείξετε