Ήταν Παρασκευή απόγευμα, μόνος στο σπίτι με μόνη συντροφιά τον Άρη (Δείτε το άρθρο: Το παστίτσιο του κηπουρού). Δεν το πολυσκέφτηκα, μάζεψα 2 ρουχαλάκια, και ξεκίνησα για το λιμάνι της Ραφήνας. Ο προορισμός μου άγνωστος. Θα αποφάσιζα στο λιμάνι. Κι όταν έφτασα με κατέκλυσαν χιλιάδες θυμίσεις για την Άνδρο. Νησί αγαπημένο. Όσες φορές κι αν έχω πάει πάντα κάτι νέο ανακαλύπτω. Φθάνοντας στο νησί, πήρα το δρόμο για το Μπατσί, όπου και θα έμενα. Ο Άρης έβγαζε την μουσούδα του (Δείτε τη συνταγή: Ντομάτες αλά προβενσάλ), στο μπροστινό παράθυρο του συνοδηγού. Δε χρειαζόταν να κλείσω δωμάτιο, πάντα υπάρχει μια μικρή κάμαρα να με περιμένει, μιας και στο νησί πηγαίνω αρκετά συχνά, αγαπημένος προορισμός.

Τι να πρωτοπώ και που να σταθώ; Ένα νησί που είναι βουτηγμένο στο πράσινο, κυρίως λόγω των επιφανειακών και υπόγειων νερών της κι αυτό μάλιστα αποτελεί ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά του. Ένα νησί που φημίζεται για την αρχοντική πολιτισμική κληρονομιά και την πλούσια ναυτική παράδοση, γι’ αυτό άλλωστε έχει χαρακτηριστεί και «πλωτό μουσείο πολιτισμού». Ειδικά στη Χώρα, διατηρητέα σπίτια και κτίρια, μαρτυρούν έντονα την αρχοντιά του τόπου!

http://enallaktikidrasi.com/2017/08/andros-arxontissa-kykladon/

Δικαίως την αποκαλούν «Αρχόντισσα των Κυκλάδων». Το όνομά της Άνδρου λέγεται να το έχει πάρει από τον πρώτο κάτοικο του νησιού, τον Άνδρο, ο οποίος είχε θεϊκή καταγωγή. Πατέρας του ήταν ο Άνιος, γιος του θεού Απόλλωνα, και η μητέρα του Ροιώ, κόρη του Σταφύλου, γιου του θεού Διόνυσου.

Τον τόπο τον ζεις, δεν τον περιγράφεις, όπως άλλωστε και τους ανθρώπους του. Τόσα όμορφα μέρη, δεν ξέρω που να πρωτοσταθώ, μη και αδικήσω κανένα.

http://enallaktikidrasi.com/2017/08/andros-arxontissa-kykladon/

Για το Μπατσί το οποίο είναι ένα παραλιακό παραδοσιακό ψαροχώρι της Άνδρου, το οποίο βρίσκεται πάνω στη θάλασσα, με πολλά μπαράκια, ταβέρνες, εμπορικά και τουριστικά καταστήματα.

Ο πανέμορφος Φάρος Τουρλίτη που χτίστηκε το 1887 και είναι ένα από τα πιο παραδοσιακά ναυτικά μνημεία της Άνδρου Βρίσκεται ακριβώς απέναντι από το Ενετικό κάστρο στη Χώρα. Είναι μοναδικός διότι είναι χτισμένος πάνω σε βράχο μέσα στη θάλασσα. Κατά τη διάρκεια του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου βομβαρδίστηκε και καταστράφηκε. Το 1990 ο Αλέξανδρος και η Μαριεττα Γουλανδρή, επισκεύασαν και αποκατέστησαν το φάρο στη μνήμη της αποθανούσας κόρης τους, Βιολάντας Γουλανδρή.

http://enallaktikidrasi.com/2017/08/andros-arxontissa-kykladon/

Από τις πιο δημοφιλείς παραλίες της Άνδρου είναι η παραλία, Της Γριάς το πήδημα με τα γαλαζοπράσινα πεντακάθαρα ρηχά νερά της, στη νοτιοανατολική ακτή του νησιού η οποία βρίσκεται στην νοτιοανατολική Άνδρο πολύ κοντά στο Κόρθι.

Τα Αποίκια ένα χωριό στην Άνδρο σε μια καταπράσινη πλαγιά του όρους Πετάλου με θέα τη θάλασσα του Αιγαίου με τη φημισμένη πηγή «Σάριζα» .

Τόπος και άνθρωποι. Τους κρατώ μαζί μου. Για τους ανθρώπους που γνώρισα, για τον εντεκάχρονο Ηλία που, εκτός από «οδηγό» και φιλαράκι μου, μου έμαθε να ψαρεύω, να ανεβαίνω στο κάστρο, μου εκμυστηρεύτηκε πως όταν είναι στεναχωρημένος σκέφτεται ουράνια τόξα, και έτσι κάνει υπομονή, και μετά, η στεναχώρια, σιγά σιγά περνάει (από τις πιο όμορφες συμβουλές).

Την κυρία Δέσποινα, που με γνωρίζει χρόνια, και με κέρασε καφέ, (να πάνε κάτω τα σεκλέτια) παρέα και αγάπη, και μου θύμισε για μια ακόμα φορά πως τα υλικά αγαθά έχουν πεπερασμένη αξία, – που γι’ αυτήν το καλύτερο δώρο είναι ένα καλό τραπέζι, με νοστιμιές πλασμένες με καλή καρδιά και αγάπη, καθώς το καλό φαγητό ενώνει τους ανθρώπους, τους φέρνει πιο κοντά.

Τον κύριο Παναγιώτη και την κυρία Ελένη που μοιράστηκαν ιστορίες από τη ζωή τους, και με χαμόγελο απάντησε στις χιλιάδες ερωτήσεις μου για το νησί και τα μυστικά του. Και τόσους ακόμα ανθρώπους που κάνουν τον τόπο αυτόν, αυτό που είναι. Χάνω το μέτρημα… θυμάμαι, θα θυμάμαι, την ουσία!

http://enallaktikidrasi.com/2017/08/andros-arxontissa-kykladon/

http://enallaktikidrasi.com/2017/08/andros-arxontissa-kykladon/

Αρκεί, εν τέλει, πως είναι από τα μέρη που έχω αφήσει ένα κομμάτι απ’ την ψυχή μου, και που κατά ένα παράξενο τρόπο βρήκα, κομμάτια που είχα αφήσει σε άλλα μέρη. Και τα κρατώ…. Μαζί με την εικόνα του Φάρου, στο φως ενός ηλιόλουστου απογεύματος. Έτσι, για να επιστρέφει η ψυχή, να παίρνει φως, να ανασαίνει βαθιά.

Θοδωρής Γιαννόπουλος

Συγγραφέας Θοδωρής Γιαννόπουλος

Κάθε κύμα είναι ένας ψίθυρος της θάλασσας, ένα αιώνιο τραγούδι γραμμένο σε μια παρτιτούρα που μόνο η καρδιά μπορεί να διαβάσει. Μελωδία που ταξιδεύει σε μακρινούς τόπους, με ανθρώπους τόσο διαφορετικούς μα συνάμα τόσο ίδιους. Στην απλότητα της θάλασσας χάνεσαι, αντικρίζοντας τα κρυφά συναισθήματα. Στον απέραντο γαλάζιο ορίζοντα που κερνά, τα μάτια μεθάνε, και για όσο διαρκεί η μέθη το μυαλό αγκαλιάζει τη καρδιά.

Δείτε όλα τα άρθρα

Δείτε όλες τις εκδηλώσεις του μήνα

Διαβάστε επίσης
Έχω κάνει ήδη LIKE. Μην μου το ξαναδείξετε