Αυτοί που αντέχουν τελικά έχουν πονέσει πολύ.

Και μπορούν να σου κρατήσουν το χέρι.

Να σε ακούσουν.

Να σε καταλάβουν καλύτερα από άλλους.

Να σου μιλήσουν.

Να αντέξουν το φορτίο που κουβαλάς.

Αρκεί να σε κοιτάξουν και ξέρουν ότι κάτι συμβαίνει.

Και ξέρουν πως να διαχειριστούν τις σιωπές σου, το κλάμα σου, το θυμό σου.

Έχει ματώσει η ψυχή τους

με τα αγκάθια του πόνου

κι αφού τα έβγαλαν ένα ένα

με τα δάκρυα να τρέχουν βροχή

είναι εδώ και ατάραχοι στέκονται και συνομιλούν μαζί σου.

Επειδή κάποτε βρέθηκαν στην ίδια θέση με σένα.

Επειδή τους βρήκε μια στεναχώρια μεγάλη κι αβάσταχτη.

Επειδή δεν υπήρχε κανείς κι ήταν μόνοι και έρημοι.

Γι’ αυτό και είναι κάπου εδώ.

Για σένα.

Για σένα που κλαις, που δεν αντέχεις άλλο, που βασανίζεσαι, που όλα σου φταίνε, που η ζωή είναι άδικη.

Για σένα, λοιπόν.

Υπάρχουν!

Photo: Author/Depositphotos

Πόπη Κλειδαρά

Συγγραφέας Πόπη Κλειδαρά

Η Πόπη Κλειδαρά γεννήθηκε το 1987 στη Μυτιλήνη. Είναι πτυχιούχος του τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Κρήτης. Είναι στην Ομάδα Προφορικής Ιστορίας ΛΕΣΒΟΥ, αρθρογράφος στην Εναλλακτική Δράση, έχει εκδώσει μια ποιητική συλλογή (2010), συμμετέχει σε συλλογικά έργα (εκδόσεις ΔΙΑΝΥΣΜΑ, ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ, 121 Words) και σε λογοτεχνικά projects. Συνεργάζεται με λογοτεχνικές ιστοσελίδες-περιοδικά. Είναι έγγαμη και μητέρα μιας κόρης.

Δείτε όλα τα άρθρα

Δείτε όλες τις εκδηλώσεις του μήνα

Διαβάστε επίσης
Έχω κάνει ήδη LIKE. Μην μου το ξαναδείξετε