Του Δημήτρη Μιχελουδάκη

Αν ό,τι πιο κοντά στο τέλειο είναι η Μουσική πεπηγμένη, τότε ό,τι πιο κοντά στην πραγματικότητα καθαυτή, είναι η ρευστοποιημένη Ποίηση.

Πραγματικότητα με φιλοσόφους που κυβερνούν και βασιλείς που σκέπτονται. Με ποτάμια που ο καθείς μπορεί να εισέλθει δις, στα ίδια ακριβώς νερά. Αρκεί να μην έχει γεννηθεί μασκοφόρος ή διοπτροφόρος .

Άνθρωποι με γιγαντιαία όψη αλλά παιδική ψυχή και βλέμματα καθαρά, παρά τον κουρνιαχτό των λανθασμένων εντυπώσεων, που κληρονόμησαν. Χωρίς ταπεινές αγέλες, οι οποίες βάπτιζαν κατά το δοκούν ό,τι φθονούσαν – αλλά με καλώς εννοούμενο εγωισμό και χωρίς κακώς εννοούμενη ταπεινοφροσύνη. Με μια στοιβάδα δέρματος επιπλέον, μια διαστρωμάτωση δίχως την ανάγκη για υποδοχείς πόνου. Άουσβιτς και γκούλαγκ θα αναφέρονται ως μυθολογία κάποιων τεράτων.

Μια πραγματικότητα με μόνο όνειρο το Όνειρο, όπου το αισθητήριο σύστημα θα αντέχει να αντανακλά την Αλήθεια. Τα μεθεόρτια θα περιλαμβάνουν χορό άνευ πάσης φύσεως μασκών.

Συγγραφέας Δημήτρης Μιχελουδάκης

Είμαι νοσηλευτής ψυχικής υγείας και γράφω όποτε προλαβαίνω τις σκέψεις μου. Άμα δεν τις προλάβεις αυτούσιες όταν σου χτυπούν την πόρτα , δεν ξαναγυρνούν . Έχουν τον δικό τους εγωισμό . Δικός μου στόχος είναι η απαλοιφή οποιασδήποτε διάκρισης , στίγματος ή κατηγοριοποίησης μεταξύ των ανθρώπων.

Δείτε όλα τα άρθρα

Λάβετε τα άρθρα που σας ενδιαφέρουν στο e-mail σας

Διαβάστε επίσης
Έχω κάνει ήδη LIKE. Μην μου το ξαναδείξετε