Η παρομοίωση
Σαν να μη ξύπνησες ποτέ
Έτσι περνά η ζωή σου
Μοναχά τα φώτα σε συγχύζουν
Μα εσύ δεν ξύπνησες ποτέ
Advertisment
Σαν είδες το πρωινό
Μονομιάς απαρνήθηκες το φως
Ήταν σαν να μη ξύπνησες ποτέ
Μόλις άνοιξες τα μάτια
Λύγισες στην όψη
Του εχθρού που ελλοχεύει
Σάστισες και ακούμπησες τη γη
Σαν μάνα στοργική σου άφησε πνοή
Μα εσύ δεν ξύπνησες ποτέ
Advertisment
Είχες κύκλους ανοιχτούς
Ματωμένους, γνωστικούς
Τους έθαψες κι αυτούς
Σαν να μη ξύπνησες ποτέ
Δάκρυα ανοιγμένα σα βιβλία παρωχημένα
Κι αν δεν ξύπνησες ποτέ
Μια ρωγμή που ανατέλλει
Στου χρόνου το σπασμό
Αναμένει τον καημό
Σαν να μη ξύπνησες ποτέ.
Άντα Κοσκινά
