Τα ποιήματα π’ αγαπήσαμε
Όλα εκείνα που γρατζούνισαν
την κεντρική χορδή της ψυχής.
Advertisment
Αυτά που κάποτε διαβάσαμε,
που σ’ εκείνο το “τώρα”,
γίναμε ένα με το ταξίδι τους.
ένα με την πληγή τους,
που τα κουβαλάμε μαζί μας,
όπου κι αν ξημερωθούμε,
όπου κι αν μας βρει η επόμενη βροχή,
ο επόμενος δρόμος.
Και δε χρειάζεται να θυμόμαστε απ’ έξω
κανέναν απ’ τους στίχους τους.
Advertisment
Ακόμη κι αν η μνήμη
-μαζί με άλλα τόσα-,
μας προδώσουν,
αυτά, θα είναι πάνω μας
αυτά, θα είναι μέσα μας.
Ακόμη κι αν κάποτε τρελαθούμε,
εκείνα, αχ σίγουρα εκείνα,
θα’ ναι η καλύτερη ζέστα μας.
Η ωραιότερη παρέα της ψυχής μας.
Γλωσσολόγος, με μεταπτυχιακή ειδίκευση στην Ψυχογλωσσολογία και τη Διαχείριση Ανθρώπινου Δυναμικού και πρόσφατη μετεκπαίδευση στην Ανασυνδυασμένη - Εκλεκτική Συμβουλευτική και Ψυχοθεραπεία. Η ποίηση και η ψυχοθεραπεία είναι ό,τι μου δείχνει να βλέπω καθαρότερα.
Latest posts by Άννα Ιωαννίδου (see all)
- Αγχώδης Κατάθλιψη: «Κακή Ζαριά / μόνη στέκει πια η έβδομη πλευρά» - 17 Απριλίου 2020
- Μη φοβηθείς να κοιτάξεις στον καθρέφτη. Εκεί μόνο θα βρεις εσένα - 31 Δεκεμβρίου 2019
- Σε αυτή τη στροφή δε θα σε περιμένει… - 27 Νοεμβρίου 2019
