Μας αρέσει να πιστεύουμε πως σμίγουμε καρμικά, πως χωρίζουμε μοιραία και πως τίποτα δεν συμβαίνει τυχαία. Και πράγματι, οι άνθρωποι συναντιούνται γιατί έπρεπε να συναντηθούν, χωρίζουν μοιραία όταν ανταλλάξουν όσα είχαν να ανταλλάξουν μεταξύ τους και είναι βέβαιο πως όλα όσα συμβαίνουν στη σχέση τους, συμβαίνουν για κάποιο λόγο. Μόνο που τίποτα από αυτά δεν είναι τόσο ρομαντικό όσο νομίζουμε.

Οι άνθρωποι επιλέγουν τα πάντα σύμφωνα με τις ανάγκες τους, όποιες κι αν είναι αυτές. Και έλκονται από άλλους ανθρώπους με παρόμοιες με τις δικές τους ανάγκες, είτε αυτό γίνεται συνειδητά είτε υποσυνείδητα. Έτσι, σχετιζόμαστε με εκείνους που έχουν παρόμοιες αντιλήψεις, πεποιθήσεις, ιδεολογία, πίστη, ηθική, αισθητική, ακόμη και ίδια χόμπι ή ίδια πάθη με εμάς.

Αν δεν ταιριάζουμε, δεν σχετιζόμαστε, αν δεν συμφωνούμε, μοιραία απομακρυνόμαστε. Είναι οι παράλληλες ανάγκες που μας φέρνουν κοντά, οι ίδιες ανάγκες που μας κάνουν να χανόμαστε όταν/αν πάψει η παράλληλη αυτή πορεία τους.

Συχνά ωστόσο, μοιάζει να σχετιζόμαστε και με ανθρώπους που δεν ταιριάζουμε και που οι ανάγκες μας διαφέρουν ουσιαστικά από τις δικές τους. Δημιουργούμε έτσι σχέσεις συγκρουσιακές, τοξικές, δυστυχείς, στις οποίες δυσκολευόμαστε να αναγνωρίσουμε τον παραλληλισμό των αναγκών που μας έφεραν κοντά.

Και τότε όμως, είναι οι ανάγκες αντίθετων ρόλων (πχ. θύματος – θύτη, ελεγκτικού – ελεγχόμενου, παθητικού – επιθετικού κλπ.) αυτές που δρουν καθοριστικά σε μια επιλογή που μπορεί επιφανειακά να μοιάζει αταίριαστη, συμβαίνει όμως το ακριβώς αντίθετο αν κοιτάξουμε πιο προσεκτικά ώστε να αναγνωρίσουμε τους ρόλους αυτούς.

Όσα συμβαίνουν λοιπόν ανάμεσα στα δύο μέρη μιας σχέσης, πράγματι δεν συμβαίνουν τυχαία. Είτε είναι ευχάριστα αυτά είτε όχι. Είναι ερεθίσματα που τους δίνουν την ευκαιρία να αναγνωρίσουν τις ανάγκες τους και να τις ενισχύσουν ή να τις τροποποιήσουν σύμφωνα με το καθρέφτισμα που τους γίνεται μέσα από τη μορφή της σχέσης αυτής.

Κι όσο οι ανάγκες τους παραμένουν παράλληλες η σχέση θα υφίσταται, είτε είναι υγιής είτε όχι. Μέχρι να πάψουν να ζητούν τα ίδια πράγματα και να πάψει μοιραία να υφίσταται και η σχέση αυτή. Γιατί οι άνθρωποι παραμένουν μαζί, μόνο όσο οι ανάγκες τους παραμένουν παράλληλες. Όποιες κι αν είναι οι ανάγκες αυτές.

Photo: Author/Depositphotos

Συγγραφέας Στέβη Σαμέλη

Οταν αγαπάς να ζεις, να βλέπεις την αισιόδοξη πλευρά της ζωής, την ομορφιά της φύσης και των ανθρώπων, όταν πιστεύεις στη δύναμη της ψυχής και στην αλήθεια που πάντα κερδίζει, όταν νιώθεις πως τα πάντα είναι ένα και πως σ'αυτή την αλυσίδα όλοι κρίκοι της είμαστε, κι όταν ελπίζεις πως όλα αυτά μπορείς να τα μοιραστείς με όλους και να αλλάξεις ίσως λίγο τον κόσμο, τότε γράφεις και εργάζεσαι με κάθε τρόπο γι'αυτό.
Αναδρομέας θεραπεύτρια & Υπνοθεραπεύτρια, Life Coach, NLP Master Practitioner, Eνεργειακή θεραπεύτρια & δασκάλα (Reiki Master/Teacher), αρθρογράφος και συγγραφέας δύο ποιητικών συλλογών, η Στέβη Σαμέλη παιδιόθεν εστιάζει με αισιοδοξία και πίστη στον άνθρωπο και τις άπειρες δυνατότητές του να γίνεται καλύτερος για τον ίδιο και να συμβάλλει έτσι, σ’έναν καλύτερο κόσμο για όλους.

Ιστοσελίδα
Δείτε όλα τα άρθρα

Λάβετε τα άρθρα που σας ενδιαφέρουν στο e-mail σας

Διαβάστε επίσης
Έχω κάνει ήδη LIKE. Μην μου το ξαναδείξετε