Ο τρόπος με τον οποίο μιλάω στον εαυτό μου μέσω του σώματός μου – αντί μέσω του μυαλού μου – είναι μια μακροχρόνια προσωπική διαδικασία άσκησης. Μαθαίνουμε να επικοινωνούμε με το μυαλό και τη φωνή μας και πιστεύουμε ότι η ομιλία είναι επικοινωνία. Επικοινωνία είναι η ακρόαση. Είναι φορές που δεν χρειάζεται να μιλήσουμε καθόλου. Όταν επικοινωνούμε ειλικρινά, νιώθουμε: την ενέργεια στην ατμόσφαιρα, νιώθουμε τις αισθήσεις στο σώμα μας και τα συναισθήματά μας, και μπαίνουμε σε ένα διαφορετικό πεδίο, όπου μπορούμε να ακούμε όλους και όλα γύρω μας, με έναν τελείως διαφορετικό τρόπο.

Αντιλαμβανόμαστε τους εαυτούς μας ως ανθρώπινα όντα, λησμονώντας ότι εξακολουθούμε να είμαστε πλάσματα της φύσης, με όλες τις απολήξεις των νεύρων μας έτοιμες να ερμηνεύσουν κάθε εξωτερικό και εσωτερικό ερέθισμα με ακρίβεια. Καθώς μεταβαίνουμε από την παιδική ηλικία στην ενήλικη ζωή, αφήνουμε σιγά σιγά – και άλλοτε επώδυνα – αυτή τη σύνδεση με το σώμα. Επιλέγουμε το μυαλό και τη φωνή.

Και νομίζουμε ότι αυτός είναι ο μόνος τρόπος. Αποσιωπούμε τις επιθυμίες μας, τα συναισθήματα, τα ένστικτά μας. Δεν ακούμε τον εαυτό μας. Μερικές φορές δεν ακούμε ούτε καν αυτό που λένε οι άλλοι: πριν ακόμα τελειώσουν τη φράση τους, έχουμε ήδη συντάξει την απάντηση στο μυαλό μας. Πάντα ελοχεύει αυτή η έντονη επιθυμία να μιλήσουμε, να ακουστούμε, να χρησιμοποιήσουμε τη φωνή μας είτε ως άμυνα είτε ως παρηγοριά. Και σε αυτές τις περιπτώσεις, η αποσύνδεση είναι πιο φανερή.

Όταν αποσυνδεόμαστε από το σώμα μας, αποσυνδεόμαστε από αυτή τη βαθιά αίσθηση ασφάλειας και εμπιστοσύνης στον εαυτό μας. Πιστεύουμε ότι οι πληροφορίες που προέρχονται από το σώμα μας δεν είναι ούτε ακριβείς ούτε αρκετές. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι έχουμε ξεχάσει πώς να ερμηνεύουμε τις πληροφορίες που μας δίνει. Ως μωρά, το σώμα μας ήταν το μόνο μέσο που είχαμε για να ερμηνεύσουμε τον κόσμο. Το μυαλό και οι περισσότερες νοητικές του λειτουργίες θα αναπτύσσονταν πλήρως αρκετά χρόνια αργότερα. Οι φυσικές αισθήσεις και τα συναισθήματα ήταν ο μόνος αληθινός μας οδηγός.

Κάπως, κατά τη διαδικασία της ανάπτυξης, σταματήσαμε να μιλάμε αυτή την όμορφη γλώσσα. Σταματήσαμε να εμπιστευόμαστε τις εκλεπτυσμένες πληροφορίες και τις συναρπαστικές προαισθήσεις της. Καθώς μεγαλώναμε, οι δάσκαλοί μας μάς δίδαξαν ότι κάποια συναισθήματα και κάποιες αισθήσεις δεν είναι αποδεκτές και δεν πρέπει να εκφράζονται. Έτσι, κάθε φορά που ένα συναίσθημα ή μια αίσθηση που κάποτε κατακρίθηκε εξακολουθεί να αναδύεται στην επιφάνεια, αισθανόμαστε άβολα, γεμίζουμε ανασφάλεια και αμφισβήτηση, αποσυνδεόμαστε από το σώμα μας και στρεφόμαστε στο μυαλό μας για καθοδήγηση.

Όμως, είμαι σίγουρος: η ασφάλειά μας βρίσκεται στη σύνδεση με το σώμα μας. Και ξέρω ότι η αναπνοή μας είναι ένας τρόπος για να αποκαταστήσουμε αυτή τη σύνδεση.

Μπορούμε να συνδεθούμε με κάποιον από ένα πεδίο ασφάλειας ή μπορούμε απλώς να μιλήσουμε με αυτόν ή σε αυτόν, χωρίς να υπάρξει ούτε ίχνος σύνδεσης μεταξύ μας. Διότι, για να συνδεθούμε με κάποιον και να μοιραστούμε κάτι αληθινό, χρειάζεται πρώτα να συνδεθούμε με τον εαυτό μας. Και για να συνδεθούμε με τον εαυτό μας χρειάζεται να συνδεθούμε με το σώμα μας. Χρειάζεται να θυμηθούμε αυτή τη γλώσσα που ξεχάσαμε.

Ο Paul Jones διοργανώνει εκπαίδευση Breathwork 200 ωρών με πιστοποίηση. Για να μάθετε περισσότερα, πατήστε εδώ

Συγγραφέας Paul Jones

Γεννήθηκα και μεγάλωσα σε ένα σπίτι στη μέση ενός παρθένου δάσους της Νέας Ζηλανδίας, όντας το μόνο ξανθό, γαλανομάτικο αγόρι ανάμεσα στα ιθαγενή παιδιά της φυλής Maori. Έμαθα πολλές τέχνες, ταξίδεψα πολύ και ακολουθώντας μια μυστήρια, βαθιά σύνδεση που έχω με την Ελλάδα, αποφάσισα να ζήσω το παρόν μου σε αυτόν τον μαγικό τόπο. Από την πρώτη μου εκπαίδευση ως Rebirthing Breathworker το 1987, έχω δουλέψει με κάποιους από τους πρωτοπόρους Rebirthers παγκοσμίως, προσφέροντας εκπαιδεύσεις σε πολλές χώρες και υποστηρίζοντας ανθρώπους στη διαδικασία σύνδεσης και απελευθέρωσης των δομικών τραυμάτων τους.

Ιστοσελίδα
Δείτε όλα τα άρθρα

Λάβετε τα άρθρα που σας ενδιαφέρουν στο e-mail σας

Διαβάστε επίσης
Έχω κάνει ήδη LIKE. Μην μου το ξαναδείξετε