Πριν διαγνώσεις τον εαυτό σου με κατάθλιψη…

Ξυπνάς ένα πρωί και νιώθεις ξένος. Ξένος στο σώμα σου, στο μυαλό σου, στην ίδια σου τη ζωή. Κοιτάς γύρω σου, δεν αναγνωρίζεις το δωμάτιο σου, έχεις ξεχάσει τι μέρα είναι, βασικά δε σε νοιάζει τι μέρα είναι. Κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη και δεν ταιριάζεις με τίποτα και κανέναν.

Είναι εκείνη η στιγμή που βρίσκεσαι ανάμεσα σε κόσμο αλλά νιώθεις μόνος. Το λεπτό που δέχεσαι αγκαλιά αλλά νιώθεις κάκτος. Η ιστορική μέρα που οι φίλοι σου μιλούν για ποτά, γκομενάκια, ρούχα, ταξίδια και εσύ σιωπηλός μετράς τα πλακάκια της βεράντας σου ξανά και ξανά. Είμαι σίγουρη πως δεν ξέρεις πόσο ξαφνικά και απροσδόκητα μπορείς να ανεβάσεις τον εαυτό σου σε ένα βάθρο και απλά να μην αναπνέεις τον ίδιο αέρα με τους υπόλοιπους. Νιώθεις σαν ένα νεογέννητο βρέφος που μόλις άνοιξε τα μάτια του και δεν αναγνωρίζει τίποτα γύρω του έως οικείο.

Εύλογο είναι λοιπόν να πλαντάξει στο κλάμα. Αυτό. Κοιτάς γύρω σου μια μέρα και λες «που βρίσκομαι θεέ μου». Δε μπορεί κάποιο λάθος έγινε. Στόματα κουνιούνται γύρω σου, άνθρωποι δρουν, αντιδρούν και εσύ ζεις σε αργή κίνηση μη μπορώντας να συνειδητοποιήσεις τι έχει συμβεί. Μόνο τα γοερά κλάματα θα σε σώσουν, όχι τίποτα άλλο, μπας και σε ακούσει κάποιος «όμοιός» σου και έρθει να σε σώσει. Το μόνο που παίζει σε replay στο μυαλό σου είναι το εξής ερώτημα: “Μήπως ανήκω σε άλλο κόσμο ή όλοι οι υπόλοιποι είναι για το Δαφνί;”

Είναι εκείνη η στιγμή που νιώθεις μια βαθιά απελπισία, ένα πηγαίο πανικό. Θέλεις να ξαποστάσεις και για λίγο να μην προσπαθείς για τίποτα. Τι θα γινόταν τότε άραγε; Θα συνέχιζαν όλα να έρρεαν ή απλά η εικόνα θα πάγωνε σαν να περίμενε τον πρωταγωνιστή της να αναπνεύσει ξανά; Που κουράγιο για ακόμη μια αναπνοή θα μου πεις. Ένα φιλί ζωής χρειάζεται για να πάρεις τα πάνω σου, ένα χέρι να σε αδράξει και να φροντίσει τις πληγές από τα γόνατά σου, μια σφαλιάρα αγάπης να αφυπνίσει τα κρυσταλλωμένα από καιρό συναισθήματα.

Καιρός να ξυπνήσεις φίλε μου, δεν παίζεις σε ταινία και προφανώς δε θα βρεθεί ο άνθρωπος της ζωής σου στο δρόμο σου τυχαία να σε σώσει, ούτε θα πας έως το περίπτερο και ένας άγνωστος-σούπερμαν θα έρθει να σε ανυψώσει και πάλι στα ουράνια. Προφανώς και εθελοτυφλείς αν περιμένεις κάποιον να σου βάλει τον ορό που σου τοποθετούν αν «κλατάρεις» σωματικά. Άραγε υπάρχει καν τέτοιος ορός για την ψυχή;

Όταν λοιπόν φτάσεις σε αυτή τη στιγμή, λίγο πριν καταδικάσεις βίαια τον εαυτό σου και πριν του τοποθετήσεις την ταμπέλα του καταθλιπτικού, γύρνα γύρω σου και τσέκαρε ποιοι σε περιτριγυρίζουν. Μήπως όσοι είναι δίπλα σου ανήκουν στη κατηγορία ανθρώπων «βρικόλακας», ρουφούν την ενέργεια σου, κόβουν τα φτερά σου και σου δημιουργούν τύψεις και ενοχές; Μήπως ζεις γι’αυτούς και για τα πρέπει τους;

http://enallaktikidrasi.com/2017/01/diagnoseis-eauto-katathlipsi/

Είναι ανάγκη να αναρωτηθείς αν σε περιτριγυρίζουν άνθρωποι που σε αγαπούν και σου δίνουν χώρο να είσαι αυτό που θέλεις. Δεν απαιτούν μάταιες συγγνώμες και δε θα σε βαρύνουν με προσδοκίες και όνειρα για το ποιος θα έπρεπε να γίνεις γι’αυτούς. Θα είναι αυτοί που θα θέλουν να σε κάνουν να χαμογελάς και δε θα τρέχουν δίπλα σου μόνο για να παριστάνουν τον «βράχο» κάθε φορά που λυγίζεις. Κοίταξε, φίλε μου προσεκτικά ποιος από αυτούς προσπαθεί να χωρέσει το όλον σου σε καλούπια και ποιος σε αφήνει ελεύθερο να γίνεις αυτό ακριβώς που έχεις ανάγκη.

Παρατήρησε αν υπάρχει κάποιος που σε «μαστιγώνει» με τα λάθη σου κάθε που βρίσκει ευκαιρία. Ή αν έχεις άτομα που σε θυμούνται μόνο όταν έχουν την ανάγκη σου. Επίσης βάλε στο μικροσκόπιο αυτούς που δεν έχουν χώρο στη ζωή τους για σένα. Όχι μόνο δεν είσαι στις προτεραιότητές τους αλλά τσαλακώνεσαι για να χωρέσεις στην ατζέντα τους. Ρώτα τον εαυτό σου: «έχω πραγματικά χρόνο και χώρο για τέτοιους ανθρώπους;»

Αν η απάντηση είναι όχι, μην ψάχνεις την λύση σε ψυχιατρικές διαγνώσεις και μην κρύβεσαι πίσω από «ψυχολογικά» προβλήματα. Η λύση είναι στο να ξεσκαρτάρεις όσους είναι εκεί, δίπλα σου. Όλοι είναι πολύ απασχολημένοι να αναπνέουν ώστε να μπορούν να δώσουν και σε σένα λίγο από την ανάσα τους. Επέλεξε λοιπόν να κρατήσεις στη ζωή σου αυτούς που σε αφήνουν να αναπνεύσεις και δε σε θάβουν κάτω από απαιτήσεις και ταμπέλες. Άλλωστε είμαστε συνδυασμός όλων αυτών που κρατάμε στη ζωή μας. Γι’ αυτό πρόσεχε τι θα κρατήσεις!

Χαρά Βλαχοδήμου

Συγγραφέας Χαρά Βλαχοδήμου

Ψυχολόγος- Κλινική Υπνοθεραπεύτρια με ιδιωτικό γραφείο στη Θεσσαλονίκη. Εργάζεται με ομάδες και συμβουλευτικά προς πάσχοντες χρόνιων νοσημάτων, γονέων και εφήβων. Είναι συν-ιδρύτρια της εθελοντικής οργάνωσης GIRL UP Greece. Μεγάλη της αγάπη η συγγραφή. Το πρώτο της βιβλίο "Ο Συλλέκτης Ευτυχίας" κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία. Ομιλήτρια σε διαλέξεις και σεμινάρια ψυχολογίας και αυτοβελτίωσης. Αδυναμία της, οι άνθρωποι και τα ταξίδια. Πιστεύει ότι ο άνθρωπος αλλάζει είτε από την πολλή αγάπη είτε από τον μέγιστο πόνο.

Δείτε όλα τα άρθρα

Δείτε όλες τις εκδηλώσεις του μήνα

Διαβάστε επίσης
386 Shares
Share381
Tweet2
+12
Pin1
Έχω κάνει ήδη LIKE. Μην μου το ξαναδείξετε