Δεν είναι όλες οι μέρες λουσμένες με καθάριο άπλετο φως,
υπάρχουν κι εκείνες οι μουντές
τυλιγμένες με το μοναχικό μανδύα του σκότους.

Υπάρχουν οι μέρες
που σταγόνες πίκρας στάζουν από παντού,
μουσκεύοντας το είναι μας
μέχρι τα έγκατα της ψυχής μας.

Σχετικά με την ονοματοδοσία τους κάποιοι τις βάφτισαν καταιγίδες
κι όσο σαρωτικές κι αν είναι ορισμένες
δεν δύναται να κρατήσουν για πάντα.

Υπάρχουν καταιγίδες που μας έχουν καταστρέψει την ζωή,
μα κι αυτές οι λυτρωτικές που έρχονται για να καθαρίσουν το μονοπάτι μας.

Στα καθαρά μονοπάτια λοιπόν
Στα αναφαίρετα μονοπάτια των ονείρων μας
στα δικά μας φωτεινά μονοπάτια.

Γιατί το φως πάντα στο τέλος νικάει
στέλνοντας το σκοτάδι μακριά.

Κατερίνα Μιχελάκη

Λάβετε τα άρθρα που σας ενδιαφέρουν στο e-mail σας

Διαβάστε επίσης
Έχω κάνει ήδη LIKE. Μην μου το ξαναδείξετε