Αναγνώριση παίρνει ένας φασίστας, όταν επιτίθεται σε έναν ξένο. Ένας θρησκόληπτος ακραίος φανατικός, όταν υποτιμά έναν αλλόθρησκό του.

Ένας τρομοκράτης όταν χτυπά αμάχους. Ένας μπούλης όταν προσβάλλει έναν γκέι. Ένας μονίμως θυμωμένος όταν σε κάθε του ποστ έχει μια κακή κουβέντα να πει για το οτιδήποτε.

Ένας κριτικός όταν δεν κρίνει το έργο, αλλά με αφοριστικούς σχολιασμούς τον καλλιτέχνη. Ένας πρόεδρος εταιρίας όταν βγάζει χρήματα καταστρέφοντας το περιβάλλον. Ένας εγκληματίας όταν όλη η χώρα ασχολείται με το ειδεχθές έγκλημά του.

Από πού; Μα από τους ομοίους του αλλά και από όσους αναφέρονται σε αυτόν. Ακόμα κι αν καταφέρονται εναντίον του, πάλι αναγνώριση λαμβάνει. Αφού ασχολούνται μαζί του. Από τη μη αίσθηση, είναι προτιμότερη η αρνητική αίσθηση. Από τη μη αναγνώριση, είναι προτιμότερη η «αρνητική αναγνώριση».

Δίπλα μας, γύρω μας βλέπουμε ανθρώπους να συμμετέχουν σε ομάδες, σε οργανισμούς, ακόμα και σε επιχειρήσεις, όχι γιατί αυτό που γίνεται εκεί τους αφορά πραγματικά, αλλά γιατί κάποιος τους έδωσε σημασία. Αυτή που τόσο τους έλειψε από την οικογένεια, τους φίλους, την κοινωνία.

Συχνά η αναγνώριση είναι το καλύτερο όπλο χειραγώγησης των ρατσιστών, των ακραίων, των μπούληδων κάθε μορφής. “Έλα στην ομάδα μας. Μαζί μας θα είσαι κάποιος. Θα αποκτήσεις ταυτότητα. Χτύπα / κάνε / κλέψε / σκότωσε / εξαπάτησε / κορόιδεψε / δοκίμασε / κάπνισε και θα γίνεις δικός μας. Θα σε προστατεύουμε και θα σε “αγαπάμε”.

Κι όμως: Αν κάποιος προσπαθεί να αναγνωριστεί χρησιμοποιώντας το λάθος μέσο, αργά ή γρήγορα αυτό θα γυρίσει εναντίον του. Εκείνος που λαμβάνει αυτού του είδους την κάλπικη αναγνώριση αργά ή γρήγορα θα πάθει κακό, θα κάνει κακό, θα μπλέξει με το νόμο, θα βυθιστεί στις τύψεις, θα καταλάβει ότι όλο το οικοδόμημα που είχε χτίσει γύρω από την επιβαλλόμενη “μεγάλη ιδέα” ήταν ψεύτικο.

Γι’ αυτό και η έννοια του σκοπού της ζωής είναι τόσο σημαντική, αλλά και αυτή της πληρότητας που για μένα έχει μονάχα μια ερμηνεία: Την εκπλήρωση ενός ανώτερου σκοπού ζωής που συμπεριλαμβάνει άλλους ανθρώπους μέσα από την προσφορά αγάπης.

Θα πρέπει να σπρώξουμε τα παιδιά μας – αλλά και το παιδί μέσα μας – να αναζητήσουν τον δικό τους σκοπό ζωής, πριν τους πουλήσει κάποιος άλλος έναν κάλπικο. Έναν σκοπό χτισμένο σε βάσεις προόδου που σμιλεύει έναν καλύτερο κόσμο.

Πιστεύω βαθιά πως: Ήρθαμε σ’ αυτό τον κόσμο για να εκπληρώσουμε τον σκοπό της ζωής μας. Στο ταξίδι μας αυτό να προοδεύουμε, να δίνουμε, να παίρνουμε αγάπη και να κάνουμε τον κόσμο ομορφότερο.

Γιατί: Όταν αναγνωρίζεσαι, δεν σημαίνει ότι αγαπιέσαι. Όταν όμως αγαπιέσαι, αναγνωρίζεσαι ταυτόχρονα. Γιατί: Η ουσιαστικότερη αναγνώριση, που μπορεί να δεχτεί ένας άνθρωπος στη ζωή του, πηγάζει από όσα έχει προσφέρει σε άλλους.

“Η αναγνώριση είναι από τις μεγαλύτερες κινητήριες δυνάμεις της ανθρώπινης φύσης. Ακόμα και οι πιο μοναχικοί άνθρωποι μένουν μόνοι για να τελειοποιήσουν την τέχνη, που θα τους κάνει να αναγνωριστούν από εκείνους που αποφεύγουν”.

Όταν πριν από χρόνια συνειδητοποίησα το παραπάνω αναρωτιόμουν: Τελικά, υπάρχει κάτι πιο σημαντικό σαν κίνητρο από την ανάγκη μας να ικανοποιήσουμε το αίσθημα σπουδαιότητάς μας; Ε, λοιπόν, ναι, υπάρχει κάτι πιο σημαντικό. Η ανάγκη μας να αγαπηθούμε από τους άλλους. Πώς; Αγαπώντας.

Νικόλας Σμυρνάκης

Συγγραφέας Νικόλας Σμυρνάκης

Ο Νικόλας Σμυρνάκης είναι συγγραφέας, success coach, δημιουργός της φιλοσοφίας του Ανθρώπου στο ΝηΣί (IslandofMan Success Philosophy). Σπούδασε στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΑΣΟΕΕ) και είναι κάτοχος τίτλου MBA (International MBA - ΑΣΟΕΕ). Για σειρά ετών δίδασκε το μάθημα Στρατηγική και Καινοτομία σε ιδιωτικό κολέγιο.
Υπήρξε ομιλητής στο TEDx και με τα σεμινάριά του στην Ελλάδα και στο εξωτερικό έχει διδάξει τις αρχές της επιτυχίας σε χιλιάδες ανθρώπους. Όραμά του είναι να βοηθήσει ανθρώπους σε όλο τον κόσμο να βρουν τον σκοπό τους και μέσα από δοκιμασμένες στρατηγικές να οδηγηθούν στην καθολική αλλαγή και ανάπτυξη σε όλες τις πτυχές της ζωής τους.

Ιστοσελίδα
Δείτε όλα τα άρθρα

Λάβετε τα άρθρα που σας ενδιαφέρουν στο e-mail σας

Διαβάστε επίσης
Έχω κάνει ήδη LIKE. Μην μου το ξαναδείξετε