Οι άλλοι φταίνε. Αχ, τι ωραία αίσθηση! Το να επιρρίπτουμε τις ευθύνες στους άλλους, δίνει την αίσθηση μια ωραίας, ζεστής κουβερτούλας που μπορούμε να χουχουλιάσουμε όταν τα πράγματα δεν πάνε όπως τα θέλουμε.

Η επίρριψη ευθυνών είναι μια απατηλή συνήθεια που μας κάνει να απαρνούμαστε οποιαδήποτε δική μας ευθύνη σε ό,τι συνέβη και μας δίνει την ψευδαίσθηση, ότι με αυτόν τον τρόπο δεν θα αισθανθούμε άσχημα για οτιδήποτε κάναμε ή δεν κάναμε. Αντί να δούμε, να αντιμετωπίσουμε και να βρούμε λύση σε κάποιο πρόβλημα, κατηγορούμε τον άλλον ώστε να αισθανθούμε ότι έχουμε βγει από πάνω ή να δώσουμε άδεια στον εαυτό μας να μην ασχοληθεί με τα θέματά του.

Όταν η επίρριψη ευθυνών γίνει συνήθεια, είναι δύσκολο να τη σταματήσουμε. Χρειάζεται να χαλαρώσουμε λίγο το σχοινί και να αναλάβουμε την ευθύνη για τη ζωή μας, για τις επιλογές μας, τις πεποιθήσεις μας και τις προσδοκίες μας. Δεν λέω ότι πρέπει να αφήσουμε τους άλλους να συμπεριφερθούν άσχημα απέναντί μας, αλλά κι ούτε να αισθανόμαστε ότι η ευημερία μας εξαρτάται από το τι κάνουν ή δεν κάνουν οι άλλοι, αν μας κάνουν ή δεν μας κάνουν ευτυχισμένους.

Η πιο βασική ερώτηση που χρειάζεται να κάνουμε στον εαυτό μας πριν ξεκινήσουμε να ρίχνουμε τις ευθύνες στους άλλους, είναι να δούμε μήπως ανεχόμαστε πράγματα τα οποία δε θέλουμε να ανεχόμαστε. Για παράδειγμα: αν το ταίρι μας δεν συμπεριφέρεται σωστά, τότε θα πούμε ότι φταίει επειδή δεν μπορούμε να αποδεχτούμε το γεγονός ότι δεν θα αλλάξει κι ότι μάλλον θα χρειαστεί να ανεχόμαστε συμπεριφορές που δεν μας ταιριάζουν.

Βέβαια, μπορεί να έχουμε υπερβολικές προσδοκίες από τον άλλον και να πιστεύουμε ότι πρέπει να συμπεριφέρεται, να κινείται και να σκέφτεται με έναν συγκεκριμένο τρόπο ή με τον δικό μας τρόπο. Επειδή δεν μπορούμε να δούμε την αλήθεια, δηλαδή ότι ο άλλος δεν θα αλλάξει κι ότι οι προσδοκίες μας είναι μη-ρεαλιστικές, μας είναι πιο εύκολο να του ρίξουμε τις ευθύνες για τη μιζέρια και τη δυστυχία μας. Το ίδιο ισχύει και σε όλους τους άλλους τομείς της ζωής μας που εμπλέκονται άνθρωποι (δουλειά, οικογένεια, φίλοι).

Όταν ρίχνουμε τις ευθύνες στους άλλους, συγκεντρώνουμε την προσοχή μας στο πρόβλημα και όχι στη λύση. Γι’ αυτό θα ήταν χρήσιμο να ρωτάμε τον εαυτό μας: «Ποια θα μπορούσε να είναι μια πιθανή λύση;» Η λύση θα μπορούσε να είναι να κάνουμε μια άβολη συζήτηση, να αφήσουμε τη σχέση, να δούμε τα δικά μας θέματα – όπως λάθος προσδοκίες – να αξιολογήσουμε τη δική μας συνεισφορά στο θέμα που προέκυψε.

Καλό είναι να θυμόμαστε ότι το να επιρρίπτουμε ευθύνες μας απομακρύνει κυρίως από τον ίδιο μας τον εαυτό ο οποίος είναι ο μόνος υπεύθυνος για την ευημερία μας και ο μόνος υπεύθυνος για να μας κάνει ακόμη καλύτερους. Συνεπώς, υπάρχει κάτι στη ζωή σας πάνω στο οποίο χρειάζεται να βάλετε κάποια όρια, να αναθεωρήσετε τις προσδοκίες σας ή να απομακρυνθείτε, αντί να αναβάλετε την ευτυχία σας περιμένοντας να αλλάξουν οι άλλοι ή οι καταστάσεις;

Συγγραφέας Βίκυ Τσώκου

Η Βίκυ Τσώκου με την ιδιότητα της Coach του HeartMath Institute και ως Life Coach Γυναικών, κάνει σεμινάρια και ομιλίες πάνω στη Συναισθηματική και Νοητική Ευημερία, στην Ευτυχία και στις Σχέσεις.
Στόχος της Βίκυς είναι να μάθουν όσο γίνεται περισσότεροι άνθρωποι να αυτο-ρυθμίζονται θετικά, αξιοποιώντας τη Νοημοσύνη της Καρδιάς και τη Δύναμη του Νου ώστε να βρίσκονται λύσεις ακόμη και σε προβλήματα που φαίνονται άλυτα, να βελτιώνεται η εσωτερική και εξωτερική επικοινωνία, να ενδυναμώνονται οι σχέσεις, να ενισχύεται η διαίσθηση και να αυξάνεται η πνευματική και σωματική ενέργεια. Με σύνθημα ‘Και Γίνεται-Και Μπορείς’ καθοδηγεί το κοινό της να ανακαλύψει πως η Ευτυχία είναι μια δεξιότητα που όλοι μας κατέχουμε.

Ιστοσελίδα
Δείτε όλα τα άρθρα

Λάβετε τα άρθρα που σας ενδιαφέρουν στο e-mail σας

Διαβάστε επίσης
Έχω κάνει ήδη LIKE. Μην μου το ξαναδείξετε