Αμέτρητες φορές αναρωτήθηκα πόσο γρήγορα περνά ο χρόνος σαν μεγαλώνουμε. Πόσο αλήθεια μακρινά μοιάζουν τα χρόνια που τρέχαμε παιδιά σε γειτονιές κι αλάνες με γρατζουνιές στα γόνατά μας. Πόσο γλυκιά μοιάζει η κατσάδα της μάνας μας σαν έπεφτε το σούρουπο κι ακόμα δεν είχαμε φανεί σπίτι. Χρόνια γεμάτα λησμονιά και αθωότητα.

Φαινόταν τόσο παράξενα όμορφο που στη διαδρομή έρχονταν άνθρωποι που μας έμοιαζαν οικείοι. Σαν να τους ξέραμε από πριν. Σαν σε μια άλλη ζωή να ζήσαμε μαζί και να φτιάξαμε μαζί τους ένα σωρό αναμνήσεις. Η γλυκιά εκείνη ταύτιση στα κοινά βιώματα. Ξένοι που έγιναν φίλοι, σύντροφοι και τους ονομάσαμε οικογένεια.

Θα ήταν αλήθεια ιδανικό αν σε ετούτη τη ζωή είχαμε όλοι τα ίδια θέλω. Αν συμβιβαζόμασταν υπό τις ίδιες συνθήκες. Αν δεν γκρεμίζαμε ό,τι χτίζαμε σε κλάσματα δευτερολέπτων μέσω αντιδράσεων που θεωρήσαμε πως θα περνούσαν απαρατήρητες από αυτούς τους άγνωστους οικείους ξένους που μοιραζόμαστε την καθημερινότητά μας. Μα η αλήθεια είναι πως δεν θα μπορούσε κανείς να είναι ίδιος με κανένα. Τα βιώματα, η ανατροφή και η παιδεία που κουβαλά ο κάθε ένας από εμάς στην πλάτη, λέγεται «χαρακτήρας».

Αυτός ο χαρακτήρας, που μοιάζει αλλά δεν είναι ποτέ ίδιος σε κανένα μας, ετυμολογικά ορίζεται σαν το σύνολο των βασικών ιδιοτήτων τόσο πνευματικών όσο και ιδιοσυγκρασιών, που χαρακτηρίζουν και ξεχωρίζουν τον άνθρωπο από τους υπόλοιπους. Για αυτό μάθαμε μεγαλώνοντας πως δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι την ίδια καρδιά. Η συγχώρεση δεν μοιάζει ποτέ ίδια στο στόμα των ανθρώπων.

Κι αυτό από μόνο του είναι ένας από τους βασικότερους λόγους που σε αυτή τη σύντομη διαδρομή μας στη Γη, αφήνουμε με πόνο πολλές φορές αυτούς τους μυστηριώδεις ξένους που ήρθαν στη ζωή μας, μοιραστήκαμε μαζί τους λύπες και χαρές, μα έπρεπε να αφήσουμε πίσω μας. Γιατί ο «χαρακτήρας» εξελίσσεται. Μαθαίνει. Μεταλλάσσεται.

Σαν προσπαθήσουμε να τον συμβιβάσουμε στα θέλω των άλλων, τραβά σαν αγρίμι στη γωνιά και σαν στερέψει ο αέρας, σπάει τα δεσμά του και προχωρά στο άγνωστο. Ένα άγνωστο που κρύβει την ελπίδα να βρούμε ανθρώπους να μοιάζουν λίγο με εμάς και να θέλουν να αγαπηθούν. Να θέλουν παρόλα τα σημάδια που κρύβουν καλά, να μοιραστούν και πάλι αυτή τη ζωή. Αυτή την καθημερινότητα που μοιάζει αβάσταχτη αν δεν την μοιράζεσαι.

Ναι. Μεγαλώνουμε και μαθαίνουμε πως στη διαδρομή θα αφήσουμε πίσω κομμάτια της καρδιάς μας μαζί με κάθε αποχαιρετισμό. Μαζί με κάθε άνθρωπο που αφήσαμε πίσω μας κι ας μην ήταν πολλές φορές επιλογή μας. Κρατάμε μέσα μας ό,τι κι αν ζήσαμε, όλες τις καλές στιγμές και όλες τις κακές και τις κρατάμε συντροφιά μας κάθε που η σκέψη μας θα αναπολεί ό,τι αφήσαμε στη διαδρομή. Κι εκεί μαθαίνουμε πως δεν σταματάς ποτέ να αγαπάς εκείνους που έφυγαν και είχαν στα χέρια ένα μικρό κομμάτι του εαυτού σου.

Χριστιάνα Παναγίδου

Συγγραφέας Χριστιάνα Παναγίδου

Θυμάμαι τον εαυτό μου απο μικρό παιδί να μην μπορεί να κρύψει την αλήθεια της ψυχής μου. Μέχρι και σήμερα προσπαθώ όσο μπορώ να μην την κρατώ μέσα μου. Οι λέξεις στο χαρτί με βοηθούν ακόμα πιο πολύ στο έργο αυτό. Σπούδασα παιδαγωγικά και ακολούθησα την καρδιά μου με μεταπτυχιακές σπουδές στην Ειδική Αγωγή. Λατρεύω τα ταξίδια, τα βράδια του Χειμώνα και τη βροχή. Αγαπώ ότι μου θυμίζει εποχές που πέρασαν κι ο κόσμος ήταν πιο απλός και πιο αγνός.

Δείτε όλα τα άρθρα

Λάβετε τα άρθρα που σας ενδιαφέρουν στο e-mail σας

Διαβάστε επίσης
Έχω κάνει ήδη LIKE. Μην μου το ξαναδείξετε