Το ξεκίνησα ένα βράδυ που δεν είχα ιδιαίτερη υπομονή για “σοφίες”. Από εκείνα τα βράδια που ανοίγεις βιβλίο σχεδόν επιθετικά, έτοιμος να γκρινιάξεις με την πρώτη motivational ατάκα που θα εμφανιστεί μπροστά σου. Νομίζω πως γι’ αυτό τελικά λειτούργησε τόσο καλά πάνω μου.
Γιατί ο Mark Manson δεν προσπαθεί να σου φτιάξει διάθεση. Μέσα από τις σελίδες του “Η ευγενής τέχνη του να τα γράφεις όλα στα…!” προσπαθεί περισσότερο να σου πει: «Άκου… η ζωή μερικές φορές είναι χάος. Και δεν πειράζει».
Advertisment
Και ξαφνικά νιώθεις μια περίεργη ανακούφιση.
Ζούμε σε μια εποχή που όλοι μοιάζουν να έχουν μετατρέψει τον εαυτό τους σε project βελτίωσης. Να γίνουν πιο fit, πιο παραγωγικοί, πιο zen, πιο successful, πιο “high value”. Ακόμη και η ξεκούραση πλέον έχει γίνει στόχος προς optimization. Κοιμόμαστε με ενοχές, ξυπνάμε με checklists και μετά αναρωτιόμαστε γιατί νιώθουμε εξαντλημένοι χωρίς να έχει συμβεί κάτι τραγικό.
Ο Manson μπαίνει μέσα σε όλο αυτό σαν τύπος που άνοιξε απότομα το παράθυρο σε δωμάτιο γεμάτο motivational posters.
Advertisment
Και το κάνει χωρίς ευγένειες.
Αυτό που μου άρεσε πιο πολύ είναι ότι το βιβλίο δεν φοβάται να γίνει άβολο. Σου θυμίζει ότι δεν γίνεται να είσαι καλός σε όλα. Ότι κάποιες σχέσεις θα χαλάσουν. Ότι κάποιοι άνθρωποι δεν θα σε καταλάβουν ποτέ. Ότι θα αποτύχεις. Ότι θα κάνεις λάθος επιλογές. Και αντί να το παρουσιάζει σαν τραγωδία, το παρουσιάζει σαν… ζωή.
Υπήρχαν σημεία που γελούσα δυνατά. Άλλα που με εκνεύριζαν λίγο γιατί ένιωθα ότι “με έδωσε στεγνά”. Και κάπου εκεί κατάλαβα γιατί το βιβλίο λειτουργεί τόσο έντονα σε τόσο κόσμο. Γιατί δεν σου μιλά από απόσταση ασφαλείας. Μπαίνει μέσα στις ανασφάλειες, στα κόμπλεξ και στις ψεύτικες απαιτήσεις που κουβαλάμε καθημερινά.
Μία από τις πιο δυνατές σκέψεις του βιβλίου —τουλάχιστον για μένα— είναι ότι η ζωή δεν γίνεται καλύτερη όταν εξαφανίζονται τα προβλήματα. Γίνεται καλύτερη όταν διαλέγεις ποια προβλήματα αξίζει να κουβαλήσεις. Κι αυτό μου έμεινε περισσότερο από κάθε αστεία ατάκα ή προκλητικό τίτλο.
Το περίεργο είναι ότι τελειώνοντας το βιβλίο δεν ένιωσα “ανεβασμένος”. Ένιωσα πιο ήσυχος. Σαν να σταμάτησα για λίγο να κυνηγάω την ιδέα του τέλειου εαυτού. Και ειλικρινά; Αυτό ήταν πολύ πιο χρήσιμο.
