Όταν προσφάτως σε μια από τις συνεδρίες μου συνειδητοποίησα ότι το «σημαντικό» το έχω συνδέσει με το «σοβαρό» και αυτομάτως το «σοβαρό» με το «προσχεδιασμένο», πιστέψτε με ήταν ένα πολύ γερό χαστούκι.

Πολλές φορές κλινόμαστε να έρθουμε αντιμέτωποι με πράγματα, ανθρώπους και καταστάσεις κάτω από δύσκολες, περίεργες, ακόμα και πολύ σκληρές συνθήκες που μπορεί να μας διαταράξουν ψυχολογικά, αλλά πραγματικά μεγαλύτερο καμπανάκι από το να έρθεις αντιμέτωπος με τον ίδιο σου τον εαυτό, δεν υπάρχει.

Ταυτίζουμε τη σημασία των πραγμάτων πολλές φορές με χίλια δυο μικρά κουτάκια που έχουμε στο κεφάλι μας, τα οποία προκύπτουν μέσα από θεωρίες ζωής, σχέσεων, μελλοντικών, ιδεατών συνθηκών, βιωμάτων και λοιπά και χάνουμε το νόημα, τη μπάλα και σχεδόν τα μυαλά μας.

Η ζωή δεν είναι θεωρία. Η ζωή είναι πράξη και συμβαίνει τώρα.

Η ζωή είναι ένα αναπάντεχο τηλεφώνημα που θα σε εκπλήξει και θα σε αφήσει γλυκά αρχαίο. Είναι η τσαντίλα που θα σου φέρει θυμό και πιθανότατα εκρήξεις, αλλά με μια δεύτερη ανάγνωση θα σου μάθει πολλά για σένα. Είναι αυτό το άγγιγμα που θα σου θυμίσει πως είσαι ακόμα ζωντανός και θα σε κινητοποιήσει. Είναι αυτό το άρωμα και η υγρασία η πρωινή που θα σε μελαγχολήσει, αλλά θα σου σημάνει και «Ξύπνα!»

Και όχι… δεν είναι μόνο τόσο πάντα όλα γλυκά, σας προλαβαίνω. Είναι και χαστούκια αυτογνωσίας, είναι και καταπιεσμένα «θέλω», είναι και άρνηση, είναι και θλίψη, όμως… καλησπέρα! Είσαι ακόμα εδώ και συνεχίζεις. Μην το ξεχνάς. Είσαι για όλα.

Μικρές κινήσεις, απλές χειρονομίες, απροειδοποίητες συγκινήσεις δευτερολέπτων, το να σε «φροντίζουν», πνιχτά χαμόγελα… δεν είναι για τα σκουπίδια αυτά. Να τα εκτιμάς, να τα υπολογίζεις. Υφαίνουν όμορφα τη ζωή όλα αυτά φίλοι μου. Δε νομίζετε ότι γίναμε αρκετά κυνικοί και φτάσαμε σε σημείο σχεδόν να τα υποτιμούμε;

Όπως έχω γράψει και στο παρελθόν, δύο πράγματα είναι μόνο δεδομένα και είναι κλισέ τώρα πια, αλλά οφείλουμε να τα υπενθυμίζουμε. Η αρχή και το τέλος. Τα μόνα προδιαγεγραμμένα. Το μεσοδιάστημα όμως, το «πέρασμα», είναι δικό μας και δικαιωματικά μας ανήκει. Γιατί λοιπόν στη σφαίρα της σημασίας του να μην αισθανθούμε ένα κλικ παραπάνω ζωντανοί, τιμώντας απλά τα… απλά;

Λίγος αυθορμητισμός για αλατοπίπερο παραπάνω χρειάζεται και όρεξη για ζωή… όχι χτες. Τώρα.

Photo: Author/Depositphotos

Συγγραφέας Μάρη Γαργαλιάνου

Ανήσυχο πνεύμα από κούνια, πάντοτε με χαρτί και μολύβι ανά χείρας, πιστή στον αιώνιο έρωτα της που ακούει στο όνομα «Γραφή». Απόφοιτη Δημοσιογραφίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και Ραδιοφωνική παραγωγός, παθιασμένη με τις νότες σε δίεση και τα έντονα βλέμματα. Αγαπημένη ασχολία να διαβάζει τα κρυμμένα πίσω από τις λέξεις και έπειτα να… τα κάνει ιστορίες.

Δείτε όλα τα άρθρα

Δείτε όλες τις εκδηλώσεις του μήνα

Διαβάστε επίσης
Έχω κάνει ήδη LIKE. Μην μου το ξαναδείξετε