Μια αμυγδαλιά άνθισε στην καρδιά μου!

Φλεβάρης! Ο τελευταίος μήνας του χειμώνα. Ο μήνας των αποκριών. Ο μήνας των ερωτευμένων! Τι κι αν ακόμα το κρύο είναι τσουχτερό; Τι κι αν ακόμα νυχτώνει νωρίς; Τι κι αν ακόμα δεν έχεις έρθει; Μέσα μου, θαλπωρή και ζέση. Κι αν νυχτώνει νωρίς, κάθε μέρα ξημερώνει νωρίτερα μια αλλιώτικη, ομορφότερη ημέρα. Κι αν δεν έχεις έρθει ακόμα, εγώ κάθε μέρα σου λέω μια γλυκιά “Καλημέρα!”. Την ακούς;

Φλεβάρης! Ο μήνας των αποκριών. Μόνο που δεν χρειάζεται να μασκαρευτώ για να σου αρέσω. Είμαι ο εαυτός μου και αυτό είναι που σου αρέσει! Για την ακρίβεια, έχω βγάλει όλες τις μάσκες μου για σένα και φόρεσα στην ψυχή μου αυτό που λέει το ονομά μου! Ευ-αγγελία! Τα καλά νέα, τη χαρμόσυνη είδηση ότι θα φύγει σε λίγο ο χειμώνας και θα έρθει η Ανοιξη! Τόσο απλά! Η διαδοχή των πραγμάτων. Δεν χρειάζεται να κάνεις κάτι, δεν χρειάζεται να παρέμβεις, να εκβιάσεις τίποτα… Τι ανακούφιση είναι αυτή! Να αφήνεις τα πάντα στη ροή… Να εμπιστεύεσαι τη ζωή!

Φλεβάρης! Ο μήνας των ερωτευμένων! Μόνο που δεν χρειάζεται να έρχεται ο Φλεβάρης για να γιορτάζεις τον έρωτα! Κάθε μέρα είναι γιορτή όταν είσαι ερωτευμένος! Ερωτευμένος με το κάθε τι, με ένα πρόσωπο, με τον εαυτό σου, με τη ζωή την ίδια! Τι κι αν ακόμα δεν έχεις έρθει; Αφού όλα προμηνύουν τον ερχομό σου…!

Ανοίγω το παράθυρό μου και θαυμάζω τα χρώματα της ανατολής! Ο ήλιος βγήκε και πάλι σήμερα, πιστός στο ραντεβού του, λαμπερός και εγκάρδιος χωρίς σύννεφα να τον συντροφεύουν. Βγήκε και μου χαμογέλασε και του χαμογέλασα κι εγώ. Πόσο όμορφη είναι η ζωή μας!

Στον κήπο μου μια αμυγδαλιά άρχισε να ντύνεται στα λευκά της. Ενα κοτσύφι την φλερτάρει πετώντας τριγύρω της. Οι πρώτες ηλιαχτίδες του ήλιου χαϊδεύουν τα κλαδιά της. Η νυφούλα του χιονιά, είναι εκεί για να μου θυμίζει πως πάντα μετά την βαρυχειμωνιά, έρχεται πάντα η Ανοιξη!

Μπορώ να κάτσω ώρα να την κοιτάζω που στολίζεται! Παίρνω μια βαθυά ανάσα, να κλείσω μέσα μου όλη την ομορφιά της, να αποτυπώσω την εικόνα της, να την έχω συντροφιά μου μέσα στην ημέρα μου. Πόσο όμορφη είναι! Πόση δύναμη και ελπίδα με γεμίζει! Μια αμυγδαλιά άνθισε στον κήπο μου και μια… μέσ’ στην καρδιά μου!

Λίνα Παυλοπούλου

Συγγραφέας Λίνα Παυλοπούλου

Λένε πως... μία εικόνα, χίλιες λέξεις. Ενα καλό κείμενο όμως, χίλια συναισθήματα... Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, γράφω. Γράφω για να συνδέομαι και να επικοινωνώ με τους ανθρώπους, να γαληνεύω και να ταξιδεύω με τον εαυτό μου. Η μία αγάπη είναι η Ρεφλεξολογία. Η άλλη μεγάλη αγάπη είναι η Γραφή. Για μένα η γραφή είναι έκφραση, δημιουργία, συνάντηση, μοίρασμα, ταίριασμα. Μότο μου, “Μόνο η αγάπη μπορεί”.

Δείτε όλα τα άρθρα

Δείτε όλες τις εκδηλώσεις του μήνα

Διαβάστε επίσης
618 Shares
Share612
Tweet3
+12
Pin1
Έχω κάνει ήδη LIKE. Μην μου το ξαναδείξετε